We zeilen binnen de riffen door naar Cayo Campo, Cuba

Cuba Cayo Campo

“Blabber, Blabber, het is hier nog maar 2,3 meter diep. We gaan iets naar links.” We volgen de Puff die als een soort pilotboot voor ons uit vaart over de ondieptes. Na tien mijl zitten we op ruimer water en kunnen we weer een beetje achter overleunen, koffie drinken en genieten van een geweldige zeiltocht. Het waait ongeveer 15 knopen uit het oosten. De tradewind is ons vandaag goed gezind. We hebben een tocht van 35 mijl voor de boeg. We varen binnen de riffen op redelijk vlak water en de genua staat op. De bijboot hebben we naast de boot laten hangen, zodat we in geval van een vastloper, meteen de boot kunnen laten zakken. Het werkt perfect. De bijboot hangt als een huis en we kunnen nog steeds goed zeilen.

“Blabber, Blabber, we hebben beet! Het is een Barracuda van een meter.” Sjips! De Puff vaart een paar meter voor ons en heeft beet! De vissen willen bij ons niet bijten en de comeptitiestrijd is hevig. De Manuela, die voor een route over zee gekozen heeft, vangt bij het naar buiten varen maar liefst twee makrelen en een Barracuda! Wij gooien nog een tweede vislijn overboord…. Helaas tevergeefs. Ik ben bang dat we vanavond de restjes lobster en conch moeten opmaken.

Aankomst Cayo Campo

We lopen via de geul tussen twee eilanden door achter de Puff aan naar binnen. De dieptemeter geeft 3 tot vier meter aan. Op een klein stukje gaat hij zelfs hij terug naar 2,90 meter. Uiteindelijk laten we het anker vallen op 4 meter diepte. Ik check het anker en zwem daarna verder door naar de kant. Ben komt achter me aan in de dinghy. Onder water zie ik een nieuwe soort anemoon die ik nog niet eerder heb gezien. Het lijkt wel of er vuurwerk uit komt. Verder is het niet bijzonder. Terwijl ik langs de kant snorkel trek ik Ben in de dinghy achter me aan. Life is hard…

Cuba Cayo CampoNaar de het Biologisch station op Cayo Campo

We pikken de Puff crew op en varen naar het eiland. We hebben een opening met pad gezien, dat naar het bilogisch station leidt. Gewapend met een stok tegen de krokodillen volgen we dit mooi onderhouden pad. Het is er stil. Er is maar 1 man. Hij is een beetje verlegen. De rest is uit roeien. De buitenboord motor is stuk… Wij hebben helaas niet het gewenste onderdeel. Hij geeft ons een rondleiding. Het ziet er allemaal keurig netjes uit en het witte strand voor het bilogisch station is er eentje om in te lijsten. Op het erf lopen weer de nodige kippen en varkens. Verder valt er niet weinig te beleven. We keren terug naar de boot en eten samen de vers gevangen Barracuda van de Puff. Voor ons zijn nog een paar vissersbootjes komen liggen. Het is zo waar druk op de ankerplaats!

Locatie: 21.34.078 N / 82.20.502 W

Een BBQ op Cayo Cantilles, Cuba

Cuba Cayo CantillesHe bah, vandaag alweer lobster! Om 11 uur stuiven we met de dinghy naar Cayo Cantilles, het eiland aan de overkant. We zijn uitgenodigd voor een lobster- en vismaaltijd. Het wordt een hobbelige tocht. Cayo Cantilles is een koraal eiland met scherpe koraalpunten, niet bepaald uitnodigend voor een landing met onze dinghy. Gelukkig zit er een kleine inham vlak naast het research center. We manouvreren de dinghy op de golven naar binnen. Noel, een van de research mannen, staat in het water klaar om ons op te vangen en begeleid ons verder naar de kant. Daar trekken we de dinghy tussen een paar rotsblokken de kant op. Het rooster met versgevangen lobster en vis (een soort baars) ligt al klaar naast een berg zelfgemaakte houtskool.

De Piet Hein Eek van Cuba!

De Piet Hein Eek van Cuba!

Welkom op Cayo Cantilles

Het is bijzonder om te zien hoe de mannen hier in afzondering leven. Ze verblijven met z’n drieën een maand op het kleine eiland. Daarna worden ze afgelost en zijn een maand vrij. Het huisje waarin ze slapen is hoofdzakelijk gebouwd van wrakhout. Zo ook de kasten en de schuur. Piet Hein Eek is er niets bij! Ze hebben zonnepanelen, accu’s, een VHF en muziek!  Achter het huis staat een hok met ouderwetse postduif! Ze hebben in principe een VHF, die net reikt tot het eiland Juventud. De duif is puur voor noodgevallen, voor als bv. de VHF uitvalt. Ze binden dan een briefje aan de duif die naar Juventud vliegt. Die goeie oude tijd! Verder staat er op het erf een kooi, waarin af en toe apen worden gehouden voor onderzoek. Daarnaast eten ze varkens en vangen op het eiland jutias, een soort knaagdier. Het laat zich het beste omschrijven als een kruising tussen een rat en een groot uitgevallen marmot. Volgens de mannen smaakt het naar varken!

Cuba Cayo CantillesTerwijl we gaan zitten scharrelen naast ons kippen en twee zeugen met biggetjes. Pa varken heeft een wandeling over het eiland niet overleefd. Hij kwam een paar krokodillen tegen. Gelukkig zit er tussen de kleine biggetjes een nieuw exemplaar, dat kan zorgen voor nazaat. Naast de krokodillen leven er apen, flamingo’s en Jutias op het eiland. Buiten kokosnoten groeit er niets eetbaars. Alles moeten ze per boot aanvoeren, vandaar dat ze extra blij zijn met ‘donaties’ van zeilers. Terwijl de lobsters en vis boven een berg steenkool worden geroosterd, wordt er voer voor de apen neergezet en een paar keer geslagen op een oude zuurstoftank. Helaas zijn ze schuw en laten zich ondanks het voer niet zien.

Cuba Cayo CantillesFingerlicking good

Vooraf beginnen we met lobster staarten die zijn gebakken in o.a. tomatenpuree en kruiden. Heerlijk! Daarna volgt het hoofdgerecht, nog meer lobster en vis. Het rooster wordt midden op tafel geplaatst en daarna kunnen we aanvallen. Een beetje dom, maar we zijn borden en bestek vergeten, dus we eten lekker met de handen, direct van het rooster. Dit smaakt zoooo goed! De enorme brokken lobster zijn stevig en zoet en de vis is boterzacht!

Cuba Cayo CantillesOp zoek naar krokodillen

Na het eten verkennen we het eiland, kan meteen het eten een beetje zakken. Op zoek naar krokodillen en flamingo’s. Leon krijgt een paar laarzen te leen. Ik heb kleine voetjes en moet het doen met mijn slippers. Het wordt me afgeraden. Maar ik ben een beetje eigenwijs… De tocht klinkt zo veelbelovend dat ik niet wil achterblijven.

Cuba Cayo CantillesDus trotseer ik de scherpe stekels en keiharde koraalpunten en volg als laatste Frieda en de mannen die met een stok en/of kapmes de krokodillen op afstand moeten houden.

Cuba Cayo CantillesWe belanden bij een poel met brak water, maar zien helaas geen krokodillen en flamingo’s, ondanks de roep van onze Portugeese vriend, die duidelijk zin heeft in een confrontatie met een krokodil, hij lust ze rauw! Wij zijn stiekum blij dat de beestjes op gepaste afstand blijven en het bij een mooie natuur blijft! Via de rand van het meer lopen we terug naar het kamp. Ik zak met mijn voeten weg en het stinkende slib sijpelt tussen mijn tenen. Ugh. Ik glibber en glij alle kanten op en blijf regelmatig steken.

Cuba Cayo CantillesMijn slippers overleven wonder boven wonder deze bizarre tocht! Hulde aan de schoenmakers van San Andres! In het kamp liggen dorstlessende kokosnoten op ons te wachten. Wat een gastvrijheid!

Lobster en conch paradise op Cayo Rosario, Cuba

We krijgen de lobsters pan klaar!

We krijgen de lobsters pan klaar!

We gaan om 9 uur anker op. Puff voorop, gevolgd door Blabber en later de catamaran Manuela. We pakken de ‘veilige’ route naar buiten, onze track van de heenweg. Daarna rollen we de genua uit en kunnen we relaxed zeilen, terwijl ik onderweg brood bak. De vislijn hangt buiten boord, maar ze willen niet bijten.

Navigatie cursus deel II

De Rosario passage voor het eiland is smal en ondiep. Voor deel 1 zijn we dik gezakt, dus we zijn extra alert om een tweede vastloper te voorkomen. Het is een spannend stukje, met op een klein gedeelte maar twee meter diepgang.

De oerman komt weer naar boven... lekker vuurtje stoken

De oerman komt weer naar boven… lekker vuurtje stoken

Lobsters

Eenmaal op de ankerplek springen Rob en Fabio in de dinghy. Ze gaan naar het wrak. Op zoek naar vissen, Conch en lobster voor het avond eten. Wij krijgen de lobsters gewoon aan boord bezorgd. Twee mannen van het estacion monkey sanctuary komen langszij en hebben een boot vol lobster. We ruilen lobsters tegen rum en visspullen. Hij maakt ze nog voor ons schoon ook. Nog wat kleine hapjes, olijvenbrood en een salade er bij en we zijn BBQ ready!

Op naar het verlaten strandje

We pikken de Puff op. De Manuela volgt al snel met een boot vol Conches. Er is een klein strandje, met een verlaten palmboom en een kring stenen. Een perfecte plek voor een BBQ. De mannen sprokkelen hout en maken vuur op een berg verlaten Conches. Wij hebben onze eigen ‘Conch Cobb’!

imageTerwijl de conches en lobsters liggen te pruttelen op het vuur, kijk ik om me heen. Het is toch wel bijzonder om hier met twee andere boten te liggen, die we een week geleden nog niet kenden. Nu zitten we op een verlaten strand, aan de meest waanzinnig lekkere maaltijd, terwijl we uitkijken op onze drijvende huisjes aan de horizon. Paradise!

Cuba Cayo RosarioOm 8 uur komen de musquitos. Het eten is op. De spullen zijn afgewassen met zeewater en we gaan retour boot. Even uitbuiken. Zo veel lobster! We hebbben zelfs over!

Locatie: 21.37.286 N / 81.56.21 W

We blijven een dagje liggen op Cayo Largo, Cuba

Is ie echt?

Is ie echt?

TOET! Er komt een duwbak aanvaren door de vaargeul. We halen ons anker op en kruipen voor de zekerheid toch maar iets naar voren. Liggen we meteen goed als we een dagje naar de kant gaan.

Cayo Largo del Sur is onderdeel van de Canarreos Archipelago en het is eigenlijk een resort eiland. Je vindt er voornamelijk toeristen in de vele resorts en de Cubanen die er zijn, werken in de toeristen industrie. “Vamos a crocodillos?” Echt? Hebben ze hier krokodillen? Met het toeristentreintje, dat meer weg heeft van een speelgoed treintje, worden we samen met de Puff bemanning naar de krokodillen gereden. Achter het hek ligt half in het water een krokodil. Doodstil. We zien hem niet eens ademen. Is hij wel echt? Hij lijkt wel van steen. Hij knippert niet eens met zijn ogen…. Nee hij is niet echtMzeggen we ongeloving. Deze is vast neergelegd voor de toeristen! Ondertussen blijven we wel veilig achter het hek…. En er staat geen vrijwilliger op om hem een flinke por in zijn zij te geven… En toch leek hij niet echt… Mmmm, we zullen het nooit weten 🙂

Dit speelgoed treintje rijdt ons rond over het eiland

Dit speelgoed treintje rijdt ons rond over het eiland

Daarna worden we met het treintje afgezet bij Playa Blanca, zodat we langs het strand verder kunnen lopen naar het hotel, waar we later door het treintje weer worden opgepikt. Het strand is spierwit en het water ongekend azuurblauw. Terwijl ik sta te fotograferen komt er een naakte man voorbij! ok, het is dus ook een naaktstrand! Ehhhh… En door….

We zijn weer terug in het azuur blauwe water!

We zijn weer terug in het azuur blauwe water!

Er komt ineens een naakte man voorbij... Neee, niet op de foto!

Er komt ineens een naakte man voorbij… Neee, niet op de foto!

Bij het hotel hebben ze een bubbeltjesbad en zwembad. Ben gaat al uit de kleren. “Mag dat wel?” vraagt Leon nog…. Ben ligt er al in. “Het is gemakkelijker om vergiffenis te vragen, dan toestemming.” Plons! Leon ligt er ook in!

Ff afkoelen...

Ff afkoelen In het bubbeltjes bad….

Muziek uitwisselen met bluetooth bij de immigratie

Op de terugweg lopen we meteen langs de immigratie om ons af te melden. De dame zit zwingend achter haar bureau en eet een pompelmoes, terwijl ze een Cubaans muziekje afspeelt op de PC. Lekker! “Tu quires?” zegt ze terwijl ze naar de koelkast loopt. Voor ik het weet krijg ik twee grote pompelmoessen! Un regalo! Dat we morgen pas weg gaan, maakt deze dame niets uit. We kunnen ons gewoon nu al afmelden. Terwijl ze de papieren in orde maakt, speelt ze de muziekclip ‘Malecon’ van Pitbull op de PC en wisselt Ben via bluetooth muziek met haar uit. Bij ‘Tsunami’ kijkt ze verrast op, beweegt meteen mee en maakt het gebaar van kom maar op. Die wil ik ook! Dit is nog eens leuk uitklaren!

We krijgen pompelmoesen kado van de dame van immigratie

Yummie! We krijgen twee grote pompelmoessen kado van de dame van immigratie…

Een vastloper bij Cayo Largo, Cuba

Cayo Largo

De aanloop van Cayo Largo, we ruiken dennen!

De genua gaat vandaag op. We hebben een mooie wind en varen ‘buitenom’ naar Cayo Largo, onze volgende bestemming. We lopen 4 knopen, pal voor de wind. De de zee is een beetje hobbelig. Maar we hebben er verder geen last van. Het is een heerlijk relaxt zeiltochtje. Vijf mijl voor Cayo Largo verschijnt er een puntje op de AIS! Een zeilboot! Het is de Puff! Zij komen uit de Cayman Islands en hebben er een langere tocht op zitten. Over timing gesproken. Vier weken geleden stuurde ik ze nog onze track uit OpenCPN van Panama naar het Noorden, nu liggen we nog geen vijf mijl van elkaar vandaan. Bijzonder!

Een vastloper.... En weer terug via de andere kant

Een vastloper…. En weer terug via de andere kant

In Cayo Largo moeten we ons weer melden met de Zarpe. Helaas willen ze ook dat we daarvoor in de haven aanleggen. Een beetje jammer, want ankeren is veel makkelijker. Maar goed, we leggen de lijnen en fenders klaar en varen via het linker kanaal naar de haven. Het water is prachtig blauw, we ruiken dennenbomen en het zand is spierwit. We leggen aan en Ben meldt zich als Captain bij de immigratie. Daar nemen ze onze Zarpe in en nu mogen we wel voor anker.

Een vastloper

In de pilot heb ik gelezen over een ondiepte tussen de twee kanalen, maar ik begreep ook dacht dat we via het rechter kanaal direct naar de ankerplaats kunnen varen. Fout gedacht. VAST! Op de motor komen we niet los. Daar liggen we dan, vast in het zand… Gelukkig komt er een motorbootje voorbij. “Kunnen jullie ons helpen, door de boot scheef te trekken aan de val?” vragen we in ons beste Spaans. Ze kijken ons een beetje verbaasd aan, maar begrijpen waar we op doelen. Ze binden de val vast aan hun boot en beginnen te trekken. Bij de tweede poging komen we los en varen we achteruit naar dieper water. Zucht, zo blij! We zagen ons zelf al een nacht op een zandbank liggen.

Nee he…

We pakken het kanaal weer terug naar de marina en varen daarna via het Het andere kanaal retour ankerplaats. We letten echter even niet op, varen iets te ver van onze track van de binnenkomst en lopen voor een tweede keer vast op de zandgrond, net buiten de vaargeul. Sjips. Hoe is dit nou mogelijk… ? Suf zeg. Dit hebben we in vier jaar nog niet meegemaakt en nu twee keer Op een dag! We zijn even helemaal uit het veld geslagen… Tja, dit is natuurlijk ook een manier om de pokken van de onderkant van de boot te schrapen, maar dat doen we toch liever met een metertje water onder de kiel! Gelukkig komen er ook nu twee dinghy’s aanvaren om te helpen. De Lucky Seven en Rob van de catamaran Manuela. Met 25 pk trekken ze de boot weer op zij en glijden we langzaam de zandbank af…

Gauw naar de ankerplaats. We hebben de schrik een beetje te pakken en willen niet een derde keer vastlopen. Dus als de dieptemeter weer gevaarlijk dicht naar de 2 meter gaat, laten we gauw ons anker vallen. We liggen aan de rand van de vaargeul! Leon van de Puff roept “nu eerst een Bavaria!”… “Doe maar twee” roepen we terug. We pakken de biertjes en varen naar de Puff voor een kennismaking in real life!

Kuifje-gevoel bij Cayo Guana Del Este, Cuba

Voor anker achter 'The Rocket', Cayo Guana Del Este

Voor anker achter ‘The Rocket’, Cayo Guana Del Este

Na zes weken verlaten we Cienfuegos. De mannen van de immigratie komen klokslag zeven uur aanvaren in hun badkuipje met onze paspoorten en een Zarpe (despacio) met bestemming Cayo Largo. Daarna zijn we vrij om te gaan. Bestemming is het kleine eilandje Cayo Guana Del Este, een dagtocht van 30 mijl. We varen de baai uit terwijl, nog een keer de overvolle pont voorbij komt. Eenmaal buiten gaat het zeil op. We zeilen in een rechte lijn naar Cayo Guana adel Este. In principe zeilen we dan door een verboden gebied, maar dat schijnt geen probleem te zijn, dus we gokken het er op.

BEET!

Vlak voor we het eilandje aanlopen hebben we beet. Het is een barracuda van een halve meter. Goed voor twee dagen eten! Ik heb hem meteen schoongemaakt op het achterdek. Daghap is versgevangen vis. Da’s lang geleden 🙂 We droppen het anker op een diepte van 4 meter, naast een Fransman. Verder op liggen nog een paar vissersbootjes, verder ligt er niets. De bodem is zand en turtlegrass. Het water is super helder, uitermate geschikt voor een Ankercheck! Ons Rocna anker ligt mooi ingegraven! Meteen maar even de bodem van de boot van de nodige pokken ontdaan. In de haven van Cienfuegos leverde dat mij een bikini vol kleine beestjes op! Ugghhhhh…. Hier is het water helder, er zijn geen kwallen of andere kleine beestjes! Genieten!

Het eiland is vrij kaal. Er staat alleen een vuurtoren. Bemand door militairen. De vuurtoren heeft de uitstraling van een raket, vandaar ook zijn bijnaam. Het geeft ons een beetje een kuifje-gevoel. We liggen een beetje te rollen op de golven. Maar midden in de nacht houdt het op. We zijn gedraaid en liggen met de punt op de golven.

Locatie: we ankeren op de plek uit de digitale gids van Virgentino: 21.39.93 N / 81.02.46 W

Voor de tweede keer in Havana, Cuba

Cuba HavanaEl Capitolio Nacional, Plaza de Revolucion, el Malecon, Cementerio Colon … We zijn voor de tweede keer in Havana. Deze keer samen met Saskia, de zus van Ben. Op het Parque Central stappen we op de klaarstaande Hop on Hop off bus. Goed geregeld.

Cuba HavanaWe laten ons lekker rondrijden en ondertussen kunnen we ons een beetje oriënteren en kijken waar we willen uitstappen. Af en toe moeten we een beetje bukken in verband met laag over hangende takken. Het is een aangenaam ritje, langs de highlights met de wind in onze haren.

Water halen...

Water halen…

Dwalen door de vrijwel autoloze straten van Havana

De binnenstad laat zich ook goed te voet verkennen. Calle Obispo, de oude drogisterijen, kanonnen die voorkomen dat verkeer hier kan rijden, een Daquiri met Hemingway in Hotel Ambos Mundos & Cafe Floridita, klassieke auto’s, het Art Deco gebouw van de familie Bacardi voor ze vluchten naar Puerto Rico, Calllejon de Hamel, Plaza des Armes met oude filmposters om van te kwijlen…. You name it, wij hebben het gezien.

Een Daquiri frappe, yummie!

Een Daquiri frappe, yummie!

We zijn zelfs bij meerdere grote hotels op het dakterras geweest. Ze hebben daar vaak het mooiste uitzicht en een zwembad! Het populaire ‘El Malecon‘ van Pitbull is op het dak van het Hotel Nacional opgenomen.

Het Bacardi gebouw vanaf het dak van een hotel

Het Bacardi gebouw vanaf het dak van een hotel

Graffiti heaven in Callejon de Hamel

Graffiti heaven in Callejon de Hamel

Le petit Prince in de Callejon de Hamel

Een ander wijkje in Havana is Callejon de Hamel. De Cubaanse kunstenaar Salvador González Escalona is in 1990 een project gestart. Graffiti heaven.

Cuba HavanaOveral waar we kijken staat, zit, hangt kunst. Kunst met Afrikaanse invloeden, een grote groep in Cuba, met veel invloed op de Cubaanse cultuur. Ook spotten we Le Petit Prince die vragen stelt aan zijn oma.

Deze vrouw is gekleed volgens de afro Cubaanse religie Santeria. Ze zijn herkenbaar aan de witte kleding en gekleurde kralenketting.

Deze vrouw is gekleed volgens de afro Cubaanse religie Santeria. Ze zijn herkenbaar aan de witte kleding en gekleurde kralenketting.

De straatjes tussen de bezienswaardigheden

We zwerven wat af door de oude straten. Havana is een heerlijke oude stad en heeft veel te bieden. Maar … we zijn vooral gecharmeerd van de kleine straatjes, tussen de bezienswaardigheden.

De slager

De slager

Het is heerlijk om rond te slenteren en op te gaan in het dagelijkse leven, dat zich op straat afspeelt. Straatverkopers. Kleine winkeltjes, Vlees dat in de deuropening hangt. Een touw met een tas dat naar beneden hangt voor boodschappen. Mensen die een taart dragen, zonder doos, omdat die er gewoonweg niet zijn. Galletaverkopers.

Cuba HavanaDammen op straat. Cohiba’s die voor het oprapen liggen. Zakjes die hangen te drogen, omdat verpakkingsmiddelen schaars zijn. Een ton komt voorbij om water te halen. Dagelijkse taferelen waarvan wij deelgenoot mogen zijn. Te veel indrukken en foto’s … Havana is gewoon een heerlijke stad. Hieronder volgt nog een kleine toegift.

Straatverkoper

Straatverkoper

 

Ze hebben weer eieren!

Ze hebben weer eieren!

De zakjes hangen te drogen... Hergebruik!

De zakjes hangen te drogen… Hergebruik!

 

Cuba Havana

Fotoreportage: de vele soorten vervoer in Cuba

Cuba vervoerPaard en wagen (!!!l), Bicitaxi’s, Camellos, Camiones, Guagua’s, fietsen, brommers, (electrische) motoren en klassieke oldtimers. Het vervoer in Cuba is divers. De meeste vervoersmiddelen zijn tweedehands en komen uit Rusland, China en Canada. Of ze worden geschonken, zoals de Nederlandse bus die we voorbij zien rijden! Hieronder volgt een kleine verzameling…

Taksi, Tak-siiiii??!

Taksi, Tak-siiiii??! Het vervoer Nacional.

Paard en wagen

Wij dachten eerst dat dit vervoer speciaal voor de toeristen was, maar als we goed kijken zien we op de zijkant ‘vervoer Nacional’ staan. Hele volkswijken en schoolkinderen worden hiermee vervoerd! Uiteraard mag je als toerist ook mee, maar dan betaal je wel in CUC’s!

De bici-taxi

De bici-taxi met oude cd’s als reflectoren

Bicitaxi

“Tak-si tak-si” roepen verschillende jongens als we van het marina terrein stappen. Voor 2 CUC fietsen ze ons op een driewieler naar het centrum. De meeste zijn leuk opgepimpt, hebben namen (‘Cadillac’), draaien een lekker Spaans muziekje terwijl ze je naar je bestemming brengen. Achterop zitten twee reflectoren, gemaakt van oude cd’s. “Lo siento, de fiets ziet er mooi uit, maar we lopen liever. Misschien een andere keer…

De kameel....

De kameel….

Camellos

Dit is toch wel een bijzonder stukje openbaar vervoer, de Camello, oftewel de kameel. Als je er naar kijkt snap je de bijnaam. Sinds 2008 uitgestorven in het centrum van Havana. Maar in Cienfuegos rijdt er nog regelmatig eentje langs. Dit vervoer stamt uit de jaren ’90, de tijd van de economische crises na het wegvallen van handelspartner Rusland. Vervoer en benzine waren schaars, dus was het belangrijk zo veel mogelijk mensen in een keer te vervoeren. Je moet niet vragen hoe, maar er passen wel 300 tot 400 mensen in een Camello!

Tja, wat is het? Een soort truck-bus...

Tja, wat is het? Een soort truck-bus…

Camion

Tja wat is dit? Het is geen bus, het is geen vrachtwagen… het is een Camion, een soort truck -bus.

Geen dienst...

Geen dienst…

De Nederlandse bus

Ik dacht dat Nederland ze geschonken had. Maar ik lees nu op internet dat Willem van ’t Wout, een slimme Rotterdamse zakenman, de afgedankte RET-bussen heeft opgekocht en geruild tegen nikkel. De sticker dat ze personeel zoeken zit nog op de bus!

Bus 'No Fear'!

Bus ‘No Fear’!

Nog meer Guagua’s…

Guagua is het spaanse woord voor bus. Ze zijn er in vele soorten. Groot en klein. Met en zonder dak. Staand of zittend, of beiden. Met airco en zonder (airko). Het is een bonte collectie, je kunt het zo gek niet bedenken, of Cuba heeft het!

Kijkje in een oldtimer

Kijkje in een oldtimer

Klassieke oldtimers

Chevrolet, Pontiac, Cadillac, Buick.. Als je van oude auto’s houdt ga je kwijlen in Cuba. Ok, je moet niet verder kijken dan de buitenkant. De meeste worden in Nederland al afgekeurd als ze het keurterrein op komen rijden. Maar het is zeker bewonderenswaardig om te zien hoe de Cubanen de auto’s telkens weer weten op te lappen en revitaliseren met de weinige middelen die ze hebben.

Cuba vervoerZe mochten tot 2013 geen nieuwe auto’s kopen en konden door het embargo niet aan nieuwe onderdelen komen voor de oude Amerikaanse auto’s die Cuba wel rijk is. Deze auto’s stamnen allemaal nog van voor de revolutie. Vandaar dat ze bijzonder inventief zijn. Cuba is absoluut het tegenovergestelde van een wegwerpmaatschappij. Alles wordt hergebruikt! Ze maken soms zelfs van twee auto’s een. Beter een goede auto dan twee aan de kant van de weg!

"Do you need help?"...

“Do you need help?”…

Vaak zit de originele motor niet meer onder de motorkap. En met plamuur en ‘gewone’ verf worden krasjes bijgwerkt. We komen ook regelmatig een auto tegen met pech. De meeste oldtimers zijn trouwens in particuliere handen en worden ingezet als taxi voor de toeristen. Het straatbeeld wordt in ieder geval een stuk vrolijker van die felle kleurtjes.

Cuba vervoerAch, en dan vergeten we bijna de motorfiets. Vaak van Chinese makelaardij. Ook weer prachtige opgelapte oldtimers… Een toegift.

Cuba vervoer

Als je zo kijkt is het een bonte verzameling. Pure eye-candy! We hebben nog veel meer foto’s, maar deze selectie geeft een mooie indruk. De laatste…

Oldtimer met aanhangwagen!

Oldtimer met aanhangwagen!

The old Man and the Sea, Cuba

De visserij haven van Cienfuegos

De visserij haven van Cienfuegos

Daar waar de zee is, zijn vissers. Zo ook in Cienfuegos. Via een toeggangshek lopen we het terrein op. Op de kant repareren ze net een boot. De vissers lijken zo weggelopen uit het boek “The Old Man and the Sea”, een prachtig boek van Hemingway uit 1951.

Cienfuegos visserijhavenDe boten zijn klein. De motor is lucht gekoeld. Ze varen/vissen tot Trinidad, maximaal en blijven soms wel twee dagen op zee. Waar en hoe ze slapen is ons niet helemaal duidelijk. Ongelofelijk dat ze met deze bootjes op open zee gaan. Wat hebben wij het dan luxe!

Een bootje gemaakt van platen Tempex

Een vissersbootje gemaakt van tempex platen!

Een vissersbootje gemaakt van tempex platen!

Er zijn ook vissers die de zee niet op kunnen. Zij hebben een boot gemaakt van platen tempex. Elke dag peddelen ze voorbij. Liggen uren te drijven in de baai. Vissen met een draad en haak.

Aan het einde van de visdag rijden ze het tempex bootje op een oud onderstel naar huis...

Aan het einde van de visdag rijden ze het tempex bootje op een oud onderstel naar huis…

Aan het einde van de dag peddelen ze terug en trekken ze de boot op de kant. Daar laden ze hem op een oud onderstel en rijden hem naar huis. We worden er een beetje stil van.

Met een coche classico naar Trinidad, Cuba

He psssst, Taxi? We worden aangesproken door een van de ristelaars die Cuba rijk is. Iedere inwoner van Cuba zoekt een manier om geld bij te verdienen. Ze hebben allemaal wel een familielid met een casa of taxi. Wij hebben ook zo’n riselmannetje waar we graag gebruik van maken. Hij is punctueel, komt altijd op tijd en afspraak is afspraak. Het biedt ons een hoop gemak. Tijdens de ritten kunnen we om ons heen kijken, we hoeven niet te zoeken en worden voor de deur afgezet en later ook weer opgehaald.

De water'wagen'

De water’wagen’

Om 9 uur staat ie klaar, onze klassieke auto/taxi naar Trinidad. De chaffeur gebruikt een elastiekje om zijn pook vast te zetten! We slingeren langs vele mangobomen, palmen met een ‘dikke buik’, ossen, geiten, schapen, de zee en witte strandjes naar Trinidad.

De fietstaxi

De fietstaxi

De oude stad, van maar liefst 502 jaar oud. Groot geworden door de vraag naar suiker. De meeste grote huizen waren dan ook van rijke suikerbaronnen. We worden een uurtje later afgezet aan de rand van het centrum. De binnenstad is autovrij.

Casa de Mani, het pindakaas huis...

Casa de Mani, het pindakaas huis…

We zwerven over de kinderhoofdjes langs pastelkleurige huisjes, rode dakpannen, een Son muziek bandje op straat, een casa de trova (het huis van de troubadour) en natuurlijk kraampjes vol ‘toeristengroep’.

Allemaal handgemaakte pindakaas, zoet en ongezoet...

Allemaal handgemaakte pindakaas, zoet en ongezoet…

Een heerlijke stad. Ook op de achteraf straatjes waar de meeste toeristen niet komen.