Volgende stop naar het oosten, St. John

Betalen op een vlot

Betalen op een vlot

Na een week moeten we ons met enige moeite losweken van de prettige anchorage op Christmas Cove. We zeilen naar St. John, om de hoek. Een tocht van wel 10 mijl! Cruz Bay, de hoofdstad waar we ook kunnen uitklaren, is druk, vol en ondiep. En we besluiten om de hoek een mooring te pakken bij de Salamon Bay. Vandaar uit kunnen we makkelijk met de dinghy naar het strand om te snorkelen en de volgende morgen naar de hoofdstad om uit te klaren. We zien dat heel veel mensen dat in hun dinghy’s doen.

Mooring pay station in St. John

Mooring pay station in St. John

Het ziet er naar uit dat de moorings waar wij liggen gratis zijn. Er staat niets op de moorings voor Salamon Bay. Op alle andere moorings staat dat de kosten 15 dollar zijn. Een parkwachter haalt ons later uit deze mooie droom. 75% van St. John is nationaal park en je moet overal voor de moorings betalen en je mag nergens (meer) ankeren. Alleen aan de overkant van St. John kun je nog gratis ankeren, maar ja, dan lig je wel aan lager wal! Dat gaan we dus niet doen en we besluiten te blijven liggen en willen de 15 dollar aan de parkwachter betalen. Dat gaat dus niet door. We moeten om te betalen met onze dinghy varen naar Caneel Bay en daar op het drijvende vlot met de tekst “mooring pay station’ betalen. We vullen onze gegevens in. Stoppen 15 dollar in de enveloppe en doneren dat in de bus. Ce’st ca, komt geen medewerker meer aan te pas. Deze controleren alleen of je wel betaald hebt.

Op de terugweg naar onze boot ontdekken we Amideau, een Nederlands schip, de eerste vertrekker van de lichting 2013 die we tegen komen!

Waterhalen in je badpak

Water tanken in de marina

Water tanken in de marina

Ons water is weer eens op. We gooien de laatste reserve waterflessen in de tank (dat is 80 liter). Maar voor we verder naar het oosten varen willen we de tanks wel wat voller hebben. Geen idee of je makkelijk water kunt halen in de BVI’s en naar we gehoord hebben is het daar behoorlijk prijzig! Bij de St. Thomas Marina is het gratis! De waterslangen liggen er voor het grijpen. Alle deelnemers van de regatta tanken er de hele dag, dus er is genoeg doorstroming en wij maken graag gebruik van deze service voor de wedstrijdzeilers.

Blijven lachen, anders gaat het thuisfront reageren!

Blijven lachen, anders gaat het thuisfront reageren!

Maar het  wordt wel een natte rit naar de overkant! Tja, sommige van jullie willen graag ruilen, dus je hoort me ook niet klagen! Voor deze rit trek ik alleen mijn badpak aan en houd zo mijn kleren droog en zout vrij! Met een dinghy vol met lege waterflessen, een tas/vuilniszak tegen het natte opspattende zoute water en in zwemtenue tuffen we naar de overkant. We hebben de wind in de rug, een makkie. We tanken 80 liter. De terug weg is echter een stuk hobbeliger en natter! Het is maar goed dat we geen kleding dragen.

Blij met dit alternatief doen we het ‘s avonds tegen zonsondergang nog een keer. We bekijken eerst de prijsuitreiking, drinken een biertje en tanken wederom voor 80 liter water. Aan het einde van de dag zit er weer 160 liter bij de 80 liter reserve water. Wow, met 240 liter moeten we het zeker 2 weken redden!

De St. Thomas Regatta in onze achtertuin

IMG_2120Het gaat de komende dagen harder waaien, dus we besluiten nog even relaxed te blijven dobberen achter onze gratis mooring. We pikken op deze ankerplek zelfs een Wi-Fi netwerkje op vanaf de overkant dat is 5 km verder opl!! Wow, onze antenne doet het goed. Wat willen we nog meer?

Terwijl we lekker blijven liggen, is het in onze achtertuin een drukte van jewelste. De St. Thomas Regatta wordt gehouden en de St. Thomas Yachtclub aan de overkant is gastheer. Van woensdag t/m zondag zijn er overdag wedstrijden en is er aan het einde van de middag altijd wel wat te beleven in de marina; bandjes, happy hour en op de laatste dag de prijsuitreikingen. Leuk om mee te maken.

Ben heeft de buitenboordmotor weer eens flink onder handen genomen, zodat we weer op eigen gelegenheid naar de overkant kunnen tuffen. Hij heeft de carburateur schoongemaakt, pakking vervangen, gashendel opnieuw gemonteerd, gas kabel gesmeerd en de borgpen opnieuw eruit gehaald en bevestigd, zodat de motor niet omhoog schiet. De motor lijkt er weer zin in te hebben. We durven de tocht naar de overkant aan!

De baai voor de St. Thomas marina ligt vol met snelle jachten. Captain Morgan (rum) is hoofdsponsor en op elke boeg prijkt een grote sticker. Helaas zijn er geen free samples of leuke t-shirtjes. Voor een biertje betalen we 2,50 dollar en met de gratis shuttle bus kunnen we naar de hoofdstad om daar nog een keer een kippetje te eten!

De wedstrijdroute van de Tonnere

De wedstrijdroute van de Tonnere

En er zeilt natuuuuurlijk ook een Nederlander mee in deze regatta, met een prachtig snel schip; de Tonnere uit Breskens van Piet Vroon, een 81 jarige schipper die nog lang niet uitgezeild is! Hij heeft tijdens de wedstrijd de AIS aan en we kunnen zo perfect de route volgen. Ze worden na drie dagen zeilen tweede.

Elke dag een andere achtertuin

De onderwatertuin van Christmas Cove is prachtig, bijzonder, nieuw en echt genieten. Ik plons zo het heldere water in en snorkel naar de kant. Daar zwemmen allemaal lieve kleine nemotjes, pijlstaartroggen, schildpadden en zelfs barracuda’s. De stingrays zijn mooi… op een afstandje! Ik wil ze wel zien, maar niet te dichtbij graag. Ik heb nog altijd die krokodillen man uit Down Under ergens in mijn geheugen zitten. Hij is gedood door de staart van een pijlstaartrog … Maar volgens Ben hoef ik niet echt bang te zijn, zolang ze daar beneden zwemmen. Ze kunnen niet zo snel naar boven komen… dat gaat heel geleidelijk… zegt ie.

Tot we ‘s avonds tot onze grote schrik een pijlstaartrog een meter boven het water uit zien springen en snel! Ehhh?… juist ja… ik blijf voorlopig nog wel een beetje bij ze uit de buurt. Alhoewel dat moeilijk is, want het stikt er hier van en we zien ze regelmatig boven het water uit springen.

Het koraal is ook weer prachtig. Ik zie zelfs een soort kwik balletje verscholen tussen het koraal. Spannend, maar ik heb geen idee wat het is. Het staat in ieder geval niet in mijn onderwater boekjes. Iemand een suggestie?

Fish of the day… ehhh anyone, ik heb geen idee??!!

En terwijl ik niets vermoedend langs een rotswandje snorkel, kom ik na een lief schildpadje een joekel van een vis tegen. Holy moly… dit is geen klein onschuldig klein tropisch visje meer? Het beest is zeker een meter lang, dat past niet eens in een huis-tuin-en-keuken aquarium! Ik blijf stil liggen op gepaste afstand en maak snel een filmpje! Jammer genoeg komt niet echt over hoe groot deze vis is. Iemand een idee waar ik tegenaan gezwommen ben?

Achter een mooring in Christmas Cove

Behind a free mooring in Christmas Cove

Behind a free mooring in Christmas Cove

Alweer om 6 uur wakker. Saskia is inmiddels veilig in Nederland. Er staat niet veel wind & golven en we varen naar Christmas Cove, in de St. James Bay bij het eiland Great St. James, op een afstand van ongeveer 2 uur varen. Ondertussen bak ik een brood.

Peter van de Azimuth, stuurde al een foto van een lege mooring die op ons lag te wachten. Eenmaal daar was de mooring ingenomen door een Malo. Dan maar het anker uit. No problem, we hebben hem toch en het is waarschijnlijk nog beter dan de mooring ook. Maar al gauw gooit er iemand los en besluiten we alsnog deze gratis mooring te pakken. Peter helpt wederom met aanleggen en we liggen gebeiteld.

Mayday, mayday, dinghy in distress…
’s middags ga ik met Brooke van de Azimuth en hun dinghy naar de overkant in de baai bij Budget Marine. Brooke vraagt nog aan Peter of er genoeg benzine in zit enzo en met een ‘you’re fine’ varen we naar de overkant. Ok nice, just checking guys… het is een pittige trip. We steken eerst de drukke vaarweg met grote en vooral snelle schepen over. Daarna manoeuvreren we tussen een paar ondieptes door. Onderweg zien we een gestrand zeilschip schuin op de klippen en zo varen we de haven met nogal wat verlaten bootjes binnen. We leggen de bijboot aan een oude vervallen dinghydock, die bijna uit elkaar valt. We lopen via de drukke hoofdweg naar het Foodcenter en doen daar de nodige inkopen. Wij hebben vooral behoefte aan verse groente en wijn…

De terugweg verloopt echter minder vlekkeloos…. De benzine is halverwege de trip toch op en we drijven midden op het water, eigenlijk de oceaan. We worden door de wind en best wel pittige golven in een nood tempo richting de kant en ondieptes gedreven… Wat nu? Geen stoere krachtpatser met snel motorschip in de buurt te bekennen. We liggen daar heel alleen te drijven en gaan langzaam richting dezelfde klippen als dat verlaten half gezonken zeilschip. Via de VHF roepen we Peter & Ben op. “Oh, oh… “ krijgen we als antwoord. Na een tweede ‘you’re fine’ beloven de mannen ons te komen redden met de Azimuth! Het duurt echter lang voor we enige beweging op de ankerplaats zien. Dus we besluiten te peddelen om uit de buurt van ondieptes en rotsen te blijven… Brooke klimt als een soort Pocahontas op de voorpunt van de dinghy en begint met de enige peddel als een gek te peddelen. Ik pak een oud waterhoosblik ehhh plastic en geef tegengas aan de andere kant. Zo peddelen we net hard genoeg om op 1 plaats te blijven.

Ondertussen doe ik nog een poging met de motor… en krijg hem nog twee keer aan de gang voor hij het definitief opgeeft. Wel genoeg om nog een stukje verder richting de ankerplaats aan de overkant van het vaarwater te varen. Terug naar plan A; peddelen! De mannen arriveren na ongeveer een half uur en wij stappen snel over op de Azimuth. Zeiknat, maar de boodschappen zijn droog overgekomen en de eieren zelfs nog heel!

Eenmaal weer veilig op de ankerplek terug naar ons eerdere plan: samen eten aan boord van Blabber. Peter en Ben maken een curry met papadums en banaan met limoen. Het klinkt als een goedmakertje, maar dit was al voor de hele boodschap onderneming afgesproken 😉 E.e.a. spoelen we weg met welverdiende koude Medalla biertjes.

Met de dinghy naar het vliegveld!

Daar gaat ze...

Daar gaat ze…

St. Thomans Lindberg baai – ’s Morgens om 6 uur gaan er drie wekkers met verschillende muziekjes af. We zijn wakkerrrrrr! Nog even een laatste douche, wat eten en we schieten in de kleren. Alles staat klaar en we peddelen om half 7 naar de kant. We leggen de dinghy vast aan een palmboom naast een paar zwervers.

Het vliegtuig is op tijd en 7.15 gaat Saskia door de douane. Wij gaan terug naar de boot om haar vanaf daar uit te zwaaien met een oranje doek op de voorpunt. Zou ze ons zien? Ze vertrekt uiteindelijk een half uur te laat en wij staan te zwaaien als gekken… En toen waren we weer met z’n tweetjes… gek hoor… het is stil aan boord.

De was doen onder de douche
Op de kant hebben we een gratis douche gezien met stromend water en we besluiten te gaan wassen. Met twee volle Ikea zakken peddelen we naar de kant. Het is gelukkig maandagmorgen en rustig op het strand. We zien alleen een overenthousiaste Amerikaan voor het eerst zwemles geven aan 5 lokale dames en wat vaders die met hun kroost komen zwemmen. Ondertussen werken wij onopvallend de was weg onder de douche. 3 uur later is alles schoon en uitgespoeld en pakken we zelf ook nog even een douche. Nu zijn we officieel zeezwervers!

De hele boot hangt de rest van de middag vol met drogende was. Wij doen de rest van de dag niet veel meer.

Van Redhook terug naar Lindbergh Baai

MONSTERrrrr!!!!

MONSTERrrrr!!!!

Wat vliegt de tijd. Morgen gaat Saskia alweer naar huis en we daarom houden nog een laatste relaxte dagje. Hiervoor zeilen we naar de Lindbergh Bay aan de westkant van St. Thomas. Deze baai ligt naast het vliegveld, zodat we Saskia de volgende morgen met de dinghy naar het vliegveld kunnen brengen! (een geweldige tip die we kregen van de SY de Bodyguard, thanX guys!).

Ciguatera ziekte
We zeilen op de genua voor de wind naar de Lindberg bay. Ben besluit nog even te vissen en zet deze keer wat grover geschut in, een andere veel grotere haak! Hij heeft meteen BEET! We zien achter de boot een grote witte wolk… het lijkt wel een plastic zak. Maar dichter bij de boot blijkt het een Barracuda te zijn die vecht voor zijn leven. Saskia en ik doen even een stapje achteruit als Ben hem dichterbij haalt. Wat een monster! In deze omgeving kun je barracuda’s helaas niet eten i.v.m. Ciguatera ziekte (tropische vissen vergiftiging). De barracuda is een jager en eet rifvissen, deze dragen de ziekte bij zich. Zelf worden ze er niet ziek van en je kunt ook niet zien dat ze deze ziekte bij zich dragen, maar wij kunnen er binnen 3 tot 10 uur behoorlijk ziek van worden (misselijkheid, overgeven, diarree en maagkrampen) en nemen geen enkel risico.

Ik lees later in het gratis in de Caribbean verspreid blaadje All at Sea dat de risico gebieden voor Ciguatera ziekte vooral zijn: Norman- en Peter Island, Zuid Martinique, Saba bank en Antigua en Montserrat. Anyway, bummer, de vis zag er goed uit maar hij moet los en we geven hem weer terug aan de zee. Een flink gevecht, want deze vis is sterk en heeft behoorlijke scherpe tandjes…

Another Bushwacker met een back up plan!

Another Bushwacker met een back up plan!

In de Lindbergh Bay is het rustig. We checken eerst even op het vliegveld hoe het met de vluchten van morgen zit. Saskia kan meteen inchecken. Daarna gaan we naar het Emerald Beach resort aan het strand met een zwembad en ligbedden om nog even te genieten van het blauwe water, gratis wifi en een Bushwacker met een back up plan (extra glas erbij) en later nog een gratis refill!

We sluiten de dag af op het strand met een kippebout van de BBQ met rijst en een gevulde rol.

Volg de bordjes op Trunk Bay, St John

St John Trunk BayWe hebben ergens in de boekjes gelezen over een onderwater snorkelroute met bordjes waarop uitleg wordt gegeven over alles wat je in de  onderwatertuin tegen komt. Dat willen we zien… We halen het anker binnen en zeilen naar Trunk Bay op St. John, een volgend US Virgin Island. Ankeren is verboden en er liggen een paar gratis day use only mooring die je alleen overdag mag gebruiken. De laatste vrije is voor Blabber. We plonsen de dinghy te water en varen via de dinghylanding (tussen de rood groene boeitjes) door het azul blauwe water naar het spierwitte strand. De snorkelplek zit aan de oostkant van het strand en mensen die via het land op dit strand komen moeten zelfs 4 dollar betalen. Bij de onderwater snorkelroute zit zelfs een heuse strandwacht, die ons vertelt dat er een sterke stroming staat. We moeten binnen zijn zicht blijven. Yes sir!

We volgen de bordjes langs veelal dood koraal. Ik fotografeer wel een mooie grote seacat (zeeschuim voor zangvogeltjes die je vindt langs het strand). Het water is door de stroming behoorlijk troebel en er lift zand op de teksten van de bordjes. Dit haalt het niet bij eerdere snorkelplekken dus we houden het gauw voor gezien. Op de terugweg naar de boot heeft de Buitenboordmotor er geen zin meer in en moeten we peddelen met alles wat we hebben om weer naar de boot te komen.

Daarna varen we door naar Redhook. Het is hier behoorlijk druk met boten en we ankeren achteraan. Ons bijbootje brengt ons weer naar de kant en we leggen deze aan de dinghy steiger bij de marina. We drinken wat op de Happy Hour bij Mister Frogs en kunnen internetten terwijl we de ballonnen op ons hoofd en free shots (enge drankjes) afslaan. Als we terug naar de dinghy lopen, zit het hek dicht! Een paar enigszins dronken mannen aan de andere kant van het hek weten wel een gat waar tussen het prikkeldraad door kunnen klimmen. Ze hebben de grootste lol als wij dat doen!

Shop till you drop op St. John

St. Thomas is een waar shopparadijs voor mensen die taxfree willen kopen. De winkeltjes zijn gevestigd in de oude voormalige pakhuizen, die helemaal opgeknapt zijn. Soms zie de balken plafonds nog zitten. Het ziet er mooi uit. Bij de deur staan mensen te lobbyen om je naar binnen te lokken met vouchers, gratis dit of dat, een drankje…. Ze kunnen ons niet verleiden… het is meer van hetzelfde en we hebben niets nodigs. Kijken, kijken, niet kopen! Horloges, sieraden, parfum, drank, kleding, petjes en ander spul. You name it, zij hebben het in de winkelstraatjes van St. John. we komen in St. Thomas ook het geboortehuis van Camille Pisario, de grondlegger van het impressionisme tegen.

99 steps to Blackbeards Castle
Na de winkeltjes pakken we de historische route langs de 99 steps (het zijn er trouwens 103!) naar boven. De stenen zijn ooit als ballast meegekomen in VOC  schepen als ballast. De ezelsporen staan er nog in! Alleen Blackbeards toren staat er nog, met aan de voet een zwembad en uitzicht op de stad, baai en zee. Hier strijken we even neer voor een verfrissend biertje dat ons maar liefst het riante bedrag van 5 dollar kost.

Aan het einde pakken we een Safari dwars over het eiland naar Redhook aan de oostkust voor 2 dollar en eten wat bij Fishtails. Voor het donker gaan we weer retour boot.

Op naar de British Virgin Islands

We schuiven weer een stukje verder op naar het Oosten, de US Virgin Islands. De Virgin Islands is eigenlijk een container begrip voor alle Maagden Eilanden, zo’n 50 in totaal, waarvan de meeste onbewoond zijn. Ze bestaan uit US, Britisch en Spanisch Virgin Islands. Puerto Rico heeft Vieques, Culebra en Culebrita heel slim omgedoopt tot de Spaanse Virgin Islands om mee te liften op het succes van de Engelse en Amerikaanse!

Maar voor we verder zeilen gaan we eerst nog een laatste keer naar de kant om te snorkelen in West Bay. Er liggen nog geen dagjesboten met toeristen en we zijn de eerste die gaan snorkelen. Het water is redelijk helder, maar onder water is het niet zo spectaculair als Melones Beach. Na de snorkeltocht gaan we terug naar de boot en gooien de mooringlijnen weer los. Op naar de USVI’s! St. Thomas, wel 10 mijl verder op!

We hebben 15 tot 20 knopen wind, jammer genoeg recht op de kop, dus we moeten motoren… hierdoor kunnen we wel dicht langs de kust varen. Dat scheelt ook weer een beetje in de golven, want we gaan behoorlijk heen en weer. Bij St. Thomas duiken we het West Gregerie Channel in. We zien de eerste cruise schepen die het taxfree shopparadijs bezoeken al liggen. We varen tussen Hassel eiland en het vasteland over een spannend, zeer smal en ondiep stukje naar de Cay Bay en zoeken een ankerplek op de inner harbour achorage. St. Thomas behoort tot de US Virgin Islands en we hoeven niet in te klaren. Dat hebben we in Puerto Rico, ook behorend tot de US, al gedaan! Goed geregeld!

In de Charlotte Amelie bay, de hoofdstad van St. Thomas gaan we voor anker. We lanceren de dinghy en varen na even de weg gevraagd te hebben bij de buren om de mega jachten heen naar de dinghydock bij de Igy marina.

De meeste winkels bij de marina zijn al dicht. Naar de stad houden we een soort dollar busje aan, alleen noemen ze het hier een safari! Het is een grote Jeep-achtige auto van het merk Dodge of Ford. De chauffeur zit voor in een afgesloten cabine. Achter is het open, de banken bieden totaal plaats aan 25 mensen en je hebt een dak boven je hoofd. Je betaald de chauffeur als je uitstapt. Een prachtig systeem en mooi dat vertrouwen, want zo gauw kan hij zijn cabine niet uit zijn als je een sprintje trekt.

Je moet alleen even opletten bij het verkeer. Ze rijden hier links!! Een overblijfsel van de Denen, die het eiland ooit hebben bezet. Het is me een raadsel waarom ze dit gehouden hebben, want ze zijn al heel lang Amerikaans.

Welcome back in de Caribbean
Verder voelen we ons weer helemaal terug in de Caribbean; socca muziek, veel donkere mensen, steelbands die oefenen op straat, Jo-man de Engelse uitspraak, Presidente in een literfles (!! niet meer gezien sinds de Djoggo’s in Suriname) en natuurlijk KIP … los scharrelend op straat, in de kroeg of op het strand, maar ook gegrild. Voor 6 dollar eten we een geweldige kippenbout in een achterafstraatje!