Is er veel veranderd in Nederland?

Dogwash

Een hondenwasmachine!

Zo op het eerste oog niet. In ieder geval geen grote dingen. Maar als we iets beter kijken, blijkt er toch wel wat veranderd… Even een korte opsomming van de kleine dingen die ons zijn opgevallen na terugkomst… Om te beginnen het verkeer. De snelweg van Amsterdam naar Apeldoorn is weer eens behoorlijk veranderd en volgens ons verouderde navigatiesysteem rijden we dwars door het weiland. Qua rijden zijn we er trouwens helemaal even uit. Er zit met 30, 50, 70, 80, 90, 120 en zelfs 130 meer variatie in en waar we vroeger veel intuïtiever reden, moeten we nu een oog reserveren voor de snelheidsbordjes langs de kant van de weg. Op het treinstation is geen loket meer en als ik een fout maak terwijl ik een kaartje bij de automaat koop, krijg ik door 1 telefoontje naar de klantenservice en het noemen van het nummer op mijn kaartje het geld teruggestort op mijn bankrekening, als blijkt dat ik de volgende dag idd het kaartje niet gebruikt heb (wow!). We ontdekken een nieuw fietsenrek. Het ziet er uit als een soort carroussel waarin de fietsen verticaal i.p.v. horizontaal worden geparkeerd. Iedereen lijkt tegenwoordig op een e-bike te rijden en Scooters zijn the next big thing. En wat hebben we inmiddels een enorme hoeveelheid wandel- en fietsroutes in Nederland. Op elk kruispunt staat wel een bord met de naam van de route, knooppunten en uitleg.

Plastic inzamelen in nederland

De nieuwe manier van plastic verzamelen & ophalen

Is Nederland ‘groener’?

Mwoah, geen idee, maar er zijn in ieder geval meer windmolens, we zien veel meer zonnepanelen op de daken van woningen en in de winkel krijgen we geen plastic zakjes meer. Daarnaast wordt in de verschillende huishoudens plastic fanatiek verzameld en hangt het tegenwoordig klaar om op te halen in een grote plastic zak aan een soort van haakje van een lantaarnpaal. Telt de elektrische auto Tesla ook mee in dit rijtje? We zien er veel. Heel veel. Of kijken we ‘gekleurd’ omdat we het zo’n een mooie auto vinden? O ja, en we zien zelfs een recyclebak voor luiers!

Bibliotheek apeldoorn

Lezen afwisselen met spelen in de bieb van Apeldoorn

Een uitstapje naar de moderne bibliotheek

Ik heb nog steeds een grote liefde voor bibliotheken en kan mijn nieuwsgierigheid bij terugkomst niet bedwingen. “Maar de bibliotheek is met al die e-boeken toch een uitgestorven concept?” hoor ik je denken. Ja, in sommige plaatsen wel, maar de nieuwe bibliotheek staat op. Het zijn geen saaie ruimtes meer met alleen maar kasten vol boeken. De eerste belevingsconcepten met een hoog fun gehalte doen hun intrede. De vernieuwde bibliotheken zijn nu ontmoetingscentra en kennis delen, op welke manier dan ook, staat centraal. Boeken worden gepresenteerd zoals ze dat in een retailwinkel zouden doen, wifi is gratis, er zijn natuurlijk veel studeerplekken met oplaadpunten voor smartphones en laptops, kinderen kunnen er ook spelen en ze hebben naast bijvoorbeeld ‘Freek Vonk-bijeenkomsten’ zelfs een 3D-printer laboratorium. In de bieb van Apeldoorn spot ik de Boekenbuis, een heuse glijbaan van de eerste verdieping naar de kelder, waar de speeltuin voor kinderen verder gaat. Maar het ultieme voorbeeld staat wat mij betreft in Oslo: de Deichmanske bibliotek Tøyen 

Kortom, er valt nog genoeg te ontdekken in Nederland en wij hebben alvast de Rozet bieb in Arnhem, de openbare bibliotheek Eemhuis in Amersfoort en de glazen Boekenberg in Spijkenisse aan onze ‘nog te bezoeken bucketlist’ toegevoegd.

Vlog academy hema

Vloggen met de HEMA

Verder nog iets veranderd in Nederland?

Nou, we kunnen er nog wel een paar noemen. Zoals het feit dat Whats app wordt ingezet bij buurtpreventie, zoals op de borden in de buurt staat vermeld. Of het nieuwe hippe drankje Radler. Iedereen lijkt het wel te drinken. Met een ‘gewoon’ biertje horen we er niet meer bij.

Febo buzzer

Een buzzer terwijl je wacht op een patatje met mayo!

En bij de Febo krijgen we zelfs een buzzer als we een patatje met mayo bestellen en er even op moeten wachten. Foodhallen zijn de nieuwe outlets. Als ik bij de servicebalie in een willekeurige supermarkt iets wil vragen, word ik onverwachts getrakteerd op een hele horde enge foto’s met ziektes op de sigarettenpakjes… Jikes! Gaan ze dat straks ook doen op alle ongezonde frisdranken en etenswaren? Dat wordt een gezellige boel in de supermarkt!

Karwei wasmachines

Wassen terwijl je inkopen doet bij Karwei

De was kun je doen bij Karwei. Er bestaat zoiets als een Dogwash. De webshops van toen (lees van voor ons vertrek) zoals Coolblue en Fonq hebben nu ook fysieke winkels en adverteren in bushokjes. In de Lidl worden voorbereidingen getroffen om te betalen met irisscan. Broodjes worden praktisch in elke winkel ter plekke gebakken en winkelstraten leven door middel van beleving weer op (hé werk!). Grolsh vertelt verhalen op het bierglas. Een lingeriewinkel gebruikt Instagram posts als reclame in de winkel. O ja, en de TV is nog steeds boring en rete-irritant met al die reclames. Jongeren kijken totaal geen TV meer. Als ze een avondje oppassen, laten ze de afstandsbediening voor wat het is en willen ze vooral de wifi code weten. Vloggers zijn hot, de HEMA heeft zelfs een vlogacademie in de winkel en YouTube is King. Daarnaast is Netflix een goede vervanger van de gewone tv zenders en kun je zelfs lekker binge-watchen. Van die dingen dus. Maar dat wisten jullie natuurlijk allemaal al…

Zijn we nog iets vergeten? Laat maar horen, we staan open voor nieuwe ontdekkingen in Nederland!

En? Hoe is het om terug te zijn in Nederland? En wat is jullie plan?

Enkhuizen ankeren

Mooi Hollands tafereeltje: voor anker in het kommetje van Enkhuizen

Een van de meest gestelde vragen sinds we terug zijn in Nederland. Eerlijk, het is vooral wennen en we weten nog niet wat het ‘grotere’ plan is. Nee, dit wordt geen klaagzang over het weer. Wij zijn gewoon Caribische watjes en niets meer gewend. Ons bloed is dunner en daardoor hebben we het sneller koud. Met de rillingen op onze rug kijken we naar de vele Nederlanders die in het (ijskoude) IJsselmeer springen. Brrrr. Genieten van de ‘Hollandse zomer’ zit er voor ons voorlopig nog niet in. Nee, het betreft een ander gevoel. We zijn geland, maar toch ook weer niet. We leven een beetje tussen twee werelden in.

Stuck in the middle

Ons oude leventje in de Caribbean hebben we achter ons gelaten. De invulling van ons nieuwe leven is nog onduidelijk. We zijn doelloos. Onze dromen zijn uitgekomen en de bucketlist is leeg. De automatische piloot lonkt en ik moet me verzetten tegen een soort van ‘been there, done that’ gevoel. Torretjes in de pasta (ja zelfs torretjes!!) zuigen me terug naar de herinneringen en ik besef des te meer dat we in ons nieuwe leven worden gedwongen verder te kijken dan alleen maar het nu. We moeten kijken naar de toekomst. Jikes, dat klinkt eng na vijf jaar leven in het nu. Hoe gaan we ons leven inrichten? Willen we terug naar ons oude leven? Waar gaan we wonen en werken? Stukje bij beetje worden de contouren duidelijk en met de komst van een auto is de eerste stap naar integratie en mobiliteit genomen. De rest heeft gewoon tijd nodig.

Beetje zwerven

Ondertussen hebben we nog geen vaste ligplaats en zwerven van een ligplaats bij vrienden voor de deur naar ankerplaatsen rond het IJsselmeer. We trotseren de groene muggen, Fonteinkruid (waterplanten) en code rood. We zetten min of meer ons Caribische nomade leventje op het IJsselmeer voort. We varen met de dinghy naar de kant, doen onze boodschappen te voet en gaan op zoek naar een goede wifi plek. Onderweg kopen we eten en genieten van een lunch aan de waterkant! En soms, als we ergens voor anker liggen, komt een bekende boot langsvaren en genieten we van de onverwachtse ontmoetingen. We hebben zelfs een BBQ met de Dixbay en White Witch op onze favoriete ankerplek gehouden, het kommetje van het Buitenmuseum in Enkhuizen. Zo mooi om te zien hoe we ook hier onverwachts met meerdere boten bij elkaar komen. Iedereen neemt wat te eten en drinken mee, samen vormt dat een heerlijke maaltijd, doorspekt met leuke verhalen en anekdotes.

Haring

Hij is er weer… De Nieuwe Haring!

Terug naar de vraag hoe is het om terug te zijn in Nederland?

Vreemd dus. En onwerkelijk. De setting klopt nog niet helemaal in ons hoofd. Maar voor de dagelijkse gang van zaken best lekker. En dan praten we vooral over het gemak van alles bij de hand hebben. We hoeven niet meer te hamsteren. Reparatielijsjes zijn overbodig. En we kunnen weer ‘gewoon’ dagelijks boodschappen doen. Vanwege de prijzen al een groot feest, maar ook het assortiment. Jubel jubel, nu gaan we los… de groente-afdeling, de verschillende soorten kruiden, of gewoon zoiets als Zaanse mosterd, speculaas, rookworst, drop, nieuwe haring, augurken en ontbijtkoek. Ahhhhh, wat lekker allemaal.We zien zelfs een nieuwe rollator te koop bij de Aldi! Niet dat we die nodig hebben, onze benen zijn na al het gewandel in uitstekende conditie. En bij een bruin brood van 75 cent kan ik een glimlach niet onderdrukken. Vijf-en-zeventig cent!! Hoe is het mogelijk? En nog lekker brood ook. In Amerika lagen de prijzen tussen vier en zes dollar en dan was het een smakeloos zoet en lang houdbaar brood. Ohhh en als we toch bezig zijn met boodschappen. Wat dacht je van de zuivelafdeling? Oude kaas, smeerkaas, komijnekaas, kruidnagelkaas, melk, karnemelk, dikke griekse yoghurt. Het water loopt ons in de mond! Zoveel keuzes! Over de prijs nog maar te zwijgen. In Amerika betaalden we tussen de 4 to 5 dollar voor yoghurt. Hier scoren we al een emmertje voor 1,50! In Apeldoorn is zelfs een grote Turkse supermarkt gekomen met een fruitafdeling om van te watertanden. Snoeptomaatjes (kilo voor 1,50), mango’s voor 50 cent! Dat is zelfs goedkoper dan in de Caribbean! Hoe is het mogelijk. Tralala, hier worden we wel blij van. Sorry, we gingen even los. Qua boodschappen zijn we al aardig ‘geland’.

Een Sancerre date in Vinkeveen

In het kader van Nederland en vriendschappen (her)ontdekken maken we afspraken. Geen grootse dingen, gewoon quality-time en lekker bijpraten. Als eerste een Sancerre-date, bij Norma in Vinkeveen. Norma is een zeilvriendin die we voor het laatst hebben gezien in Curacao. Ze lag daar met haar bootje voor ons geankerd op het Spaanse Water. Zij is alweer een paar jaar terug in Nederland, een B&B begonnen en wij zijn uitgenodigd in haar ‘Fischermans Home’ vlakbij de Vinkeveense Plassen. Met Norma kletsen we heerlijk bij, herbeleven we de mooie momenten op Curacao en door haar ontdekken we ook nog heel nieuw fiets- en voor kleine motorbootjes- vaargebied.

Vinkeveense plassen hollandMet een motorbootje varen op de Vinkeveense Plassen

Het is machtig mooi weer. Een betere dag om de Vinkeveense Plassen per boot te ontdekken is er niet. En zo belanden we al varend tussen de vele legakkers in de natte wereld van baggerbeugels en turf steken. In de Middeleeuwen werd hout schaars en vond men in turf de nieuwe brandstof voor oven en/of kachel. Het turf werd gestoken vanaf bootjes (baggerbeugel) en werd daarna op een legakker te drogen gelegd. De meeste plekken in Nederland zijn na het verdwijnen van turfwinning dichtgestort, maar in Vinkeveen wilde ze de plassen behouden voor recreatie. Een goede keuze, hierdoor is er een groot recreatiegebied ontstaan met nog steeds legakkers en een paar zandeilanden, waar wij heerlijk tussendoor ploffen. We vergapen ons aan de optrekjes die mensen hebben gecreëerd op de vele legakkers, die onlangs zijn geveild aan particulieren.

Vinkeveense plassen patatboot

Een patatboot!

Op de zandeilanden mag je (gratis) kamperen. Er zijn toilet faciliteiten en als je geluk hebt ligt de patatboot voor de deur!

Vinkeveense plassen holland

Rustmomentje

Duiken op de Vinkeveense Plassen

Op eiland 4 kun je zelfs duiken. Wij hadden er nog niet eerder van gehoord, maar het blijkt een van de beste duikspots in Nederland te zijn vanwege het heldere water en het is er wel 50 meter diep. Dit enorme gat is ook eerst ontstaan door turfwinning, maar vooral zo diep geworden door zandwinning voor de ondergrond van de Bijlmermeer en de aanleg van de A2. Nu liggen er op de bodem een baggerschuit, kotter, speeltoestellen en natuurlijk een bus om te bewonderen en met een beetje geluk kom je er een baars, snoek of witvis tegen. Tja, je moet wat doen om het Nederlandse water interessant te maken, het is nou eenmaal geen Caribbean met duizende gekleurde tropische visjes.

App VaarWater

En natuurlijk is er ook een app voor dit gebied! De VaarWater app, met informatie over vaarroutes, regels, locaties en voorzieningen in de omgeving Amsterdam, de Ronde Venen en de Gooi- en Vechtstreek.

Vinkeveense plassen turf

Bakkerij Out

Op de fiets naar Ouderkerk aan de Amstel

En als we dan toch Nederland aan het herontdekken zijn, pakken we meteen een dagje de fiets. Bij Nederland hoort een fiets, toch? O ja en polders! Over de Winkeldijk fietsen we dwars door de polders langs het riviertje De Winkel en later de Waver naar Ouderkerk aan de Amstel, een klein dorpje aan de De Amstel in Noord Holland. Bekend van Bakkerij Out, die als specialiteit Ouderkerker Turfjes verkoopt. En zo zijn we weer terug bij de turf in dit verhaal. De cirkel is rond.

HOME! Blabber drijft weer in Nederland

Dachten we toch stiekum Nederland binnen te glippen, stond de AIS niet uit en worden we tóch gespot! (Foto Lilian)

Ok, het weer is goed. Daar gaan we dan. Het is tijd voor onze laatste etappe naar Nederland. De zon komt op terwijl we de lijnen losgooien. Langzaam varen we achteruit in de krappe haven. Eenmaal op het kanaal naar buiten zien we de Sotirius voor ons. Samen varen we richting Nederland. Het is mega-koud. Ik heb Mijn thermohemd, t-shirt met korte en lange mouwen, dikke trui en zeiljack weer aan. Op mijn hoofd een fleece muts en om mijn nek een sjaal. Ergens daartussen kun je nèt mijn ogen zien. Een Michelin mannetje is er niets bij. Het is een lange tocht langs de Zeeuwse kust, Rotterdam en aan het einde van de middag komen ein-de-lijk de Hoogovens van IJmuiden in zicht. Vijf jaar geleden gingen we hier links af richting het sui-je. Het avontuur tegemoet. Nu komen we thuis. Tranen schieten in mijn ogen.

Gesnapt! (Foto Lilian)

Tot ziens zilte zee. Hallo zoet water

Voor ons slaan de zeearmen van IJmuiden zich verwelkomend open. We varen naar binnen. Ahhhhh, dit voelt goed. Veilig. Voor de openstaande sluis zwaaien we nog een keer naar de Sotirius. Zij slaan rechtsaf, naar de haven van IJmuiden. Wij profiteren nog even van het lange licht en gaan door. De sluis zuigt ons naar binnen, we staan even te klunsen en binden dan de lijnen vast. Daarna is het wachten tot we aan de andere kant weer worden uitgespuugd. Ik sta op de voorpunt met de lijn in mijn hand. Op de kant zie ik twee mensen zwaaien. Ik kijk tegen het zonlicht in en zie het niet goed. Zijn dat…?

Martin en Lilian van de Indian Summer staan op de kant als we de sluis van IJmuiden binnen varen…

Ja hoor, het zijn Martin & Lilian! “Maar hoe weten die nou dat we hier zijn, we hadden onze AIS toch uitgezet?” vraag ik aan Ben. Zijn gezicht is ook een groot vraagteken. Maar Lilian helpt ons snel uit de droom. Hij stond niet uit! Wat we verkeerd hebben gedaan weten we niet, maar ons plan om stiekum Nederland binnen te piepen is mislukt. De AIS stond aan en zond al die tijd onze voortgang uit. Martin en Lilian hebben ons via Shipfinder gevolgd en zijn de eerste die ons spotten en verwelkomen in Nederland terwijl we in de sluis liggen. We zwaaien terug terwijl de sluisdeuren aan de andere kant open gaan.

Cheers! (Foto Lilian)

Snel leggen we de boot tegen de kant en drinken samen een Caribisch biertje op de behouden thuiskomst. Daarna varen wij door via het Noordzee kanaal naar de warme moederschoot die IJsselmeer heet.

Op het Markermeer komen we onze oude buurman tegen!

Als we de volgende morgen vroeg op pad zijn voor de laatste etappe, komen we de volgende bekende tegen. Onze oude buurman uit de Houtribhaven van Lelystad. We gooien de motor uit, binden de schepen aan elkaar vast en drijven tussen de groene waterplanten terwijl we bijkletsen.

Man oh man, wat een waterplanten op het Markermeer. Het spuit er uit. Zou het daarom Fonteinkruid heten?

Na een uurtje gooien we los. We liggen bijna op de kant, zouden we nu nog even vast komen te zitten. Dat laten we niet gebeuren. We moeten verder naar Hoorn, waar we hebben afgesproken met Martin & Lilian. “Slow down niet te snel, kijk om je heen” lijken de waterplanten te roepen, terwijl ze ons omringen en wij een weg door ze heen naar het noorden moeten ploegen. Menig schip om ons heen verliest zijn vaart door dit hardnekkige Fonteinkruid!

Wat een feest. Martin & Lilian staan klaar met Champagne! Hik!

In Hoorn staat de Champagne klaar en worden we nog een keer warm onthaald door Martin & Lilian. Wat een geweldige ontvangst. Niets meer aan toe te voegen. Plop!

We worden door de Into The Blue-crew warm onthaald met champagne, haring en aardbeien! Wow.

De volgende dag zeilen we door naar mijn geboortestad Enkhuizen. Daar ligt de Into the Blue met Cees & Marianne. De hele morgen hebben ze boten moeten afhouden en als we binnenvaren is de plek naast hun nog steeds vrij. Met vlaggen, mutsen en slingers, champagne, haring en aardbeien worden we binnengehaald. Wow! Weer zo’n warm ontvangst en nog meer Champagne. Waar hebben we dit aan verdiend? We worden er stil van!

En dan realiseren we ons dat we er zijn. Terug in Nederland. Veilig! We hebben elkaar en onze Blabber zonder kleerscheuren thuisgebracht. Daarnaast hebben we een waanzinnig avontuur beleefd. Met alleen maar mooie memories! Dat is iets om trots op te zijn. Proost! Op dromen die uitkomen. Als ik op bed lig hoor ik nog net het vertrouwde carillon van Enkhuizen. Met een brede glimlach en tevreden val ik in slaap. We zijn thuis! Zzzzz…

In vier stappen zeilen we van Engeland naar Nederland

Curieuze vrachtschepen passeren ons als we de shippinglane tussen Engeland en België oversteken

Vanuit Engeland is het nog maar zo’n 270 mijl naar huis. Het is bloedje mooi weer en de lucht is strakblauw. Helaas staat er ook een ijskoude oosten wind die ons doet klappertanden. De temperatuur is vreselijk wennen en we besluiten niet langer ‘vakantie’ te houden. We gaan zo snel mogelijk naar Nederland. De komende dagen blijft het mooi weer. Het lange daglicht is onze vriend (wat is dat trouwens fantastisch!) en maakt het mogelijk om in flinke daghoppen, samen met de bemanning van de Sotirius, snel naar Nederland te zeilen. We verruilen onze Caribische outfit voor t-shirts, een sweater, dikke trui, zeiljas, jogginbroek, zeilbroek, dikke sokken, muts, sjaal en sloffen en zijn klaar voor de trip van Gosport naar Brighton, via the white cliffs of Dover, over de shipping lane (een waterweg voor grote vrachtschepen tussen Engeland en Frankrijk/België) naar België, waar we via Nieuwpoort en Zeebrugge terug zeilen naar Nederland. Volgens de buurman ga je met Laag Water (LW) naar het oosten en met Hoog Water (HW) naar het westen om de stroom zoveel mogelijk mee te pakken. Wij vertrekken met het eerste daglicht en stroom mee.

Twee uur na Laag Water kunnen we Brighton pas verlaten…

Maar het valt niet mee…

We moeten weer wennen aan het zeilen in Europa. In de Caribbean was het wachten op een mooi weergat, we berekenden de tijd die we nodig hadden om voor het donker op de volgende plek aan te komen, zetten de koers uit en dan was het gaan. Hier bestuderen we stroom kaarten, hoog en laag water en kunnen we niet zo maar een haven in- en uitvaren. Onderweg komen we obstakels tegen zoals hoovercrafts, de submarine cut, een gat voor duikboten tussen twee zandbanken die we maar even links laten liggen, windmolenparken en de Boulder bank, een zandbank. De VHF, die bijna 5 jaar gezwegen heeft, is al een paar keer afgegaan i.v.m. een alert en noodkanaal 16 wordt vooral door de Britten gebruikt voor een radio check. Zelfs de AIS komt tot leven en het wemelt van de bootjes op ons scherm. Ik zie meeuwen aan voor visboeien en ontwijk een plastic zak, die bij nadere bestudering een Portugees oorlogschip (soort kwal) blijkt te zijn. Ankeren kunnen we aan de zuidkust wel vergeten. Om te overnachten moeten we een marina binnen varen. Maar lang niet alle marina’s kun je zo maar aanlopen. Door verzanding kan het zo maar zijn dat we de haven alleen tot 1,5 uur voor Laag Water (LW) kunnen binnenlopen en 2 uur na LW weer kunnen verlaten. De vele baggerswerkzaamheden ten spijt. Tot zo ver onze vrijheid …

We vliegen langs de zuidkust van Engeland

Springtij

Langs de krijtrotsen glijden we verder langs de zuidkust van Engeland terug naar het oosten. De stroom duwt ons met een bloedgang voort. We lopen dik 8 knopen en komen razendsnel in Dover aan. Voor de haveningang worden we verwelkomd door dolfijntjes en voelen ons eventjes ‘weer thuis’. We hebben in de binnenhaven een mooie ankerplek gezien en willen daar graag overnachten en dan de volgende morgen vroeg door. We roepen de portcontrol op en vertellen ons plan. De man happert. De binnenhaven is alleen voor noodgevallen. Wij moeten door de sluis naar de marina. “Maar we willen alleen maar slapen en morgen vroeg door naar België”, vertel ik hem via de VHF. “We willen liever geen gedoe met schutten via de sluis, wat weer extra tijd kost.” De man aarzelt nog steeds, maar stuurt wel even een haven control bootje naar ons toe voor overleg. Het bootje komt een kwartiertje later langszij. Ondertussen hebben wij de diepgang in de binnenhaven bekeken en het is krap. We krijgen toestemming om te ankeren, maar het wordt springtij. Hierdoor is het water vanavond extra laag en kan hij niet garanderen dat we genoeg water onder de kiel houden. Oops. Helaas kunnen we door onze diepgang ook niet meer door de sluis naar binnen. Er zit maar een ding op; we moeten door vannacht. Naar de overkant van het kanaal.

Na dit vrachtschip steken we de Shipping Lane over

Naar België

We staan niet echt te trappelen, maar hebben weinig keus. Gelukkig is het rustig weer. Zodra de binnenkomende ferry ligt, gaat voor ons het licht op groen en varen we samen met de Sotirius weer naar buiten. We maken het schip klaar voor de nacht. Stellen de wekker in op de nachtwachten en varen richting de Shippinglane, een van de drukste ‘snelwegen’ onder de waterwegen. We steken haaks over, eerst achter de zuidgangers langs, daarna de noordgangers. Het is een kwestie van timing. Maar die zeeschepen varen zo hard, dat het altijd weer spannend is om over te steken. We zijn de snelweg net voor het donker wordt. Daarna varen we de nacht in. De volgende morgen vroeg, horen we voor de kust bij Nieuwpoort in België de vertrouwde stem van de Nederlandse kustwacht via de VHF. Wow! Dat momentje komt wel even binnen. We komen dichter bij! Nog een stap en dan zijn we in Nederland!

Sevenstar brengt Blabber in 9 dagen over de Atlantische oceaan naar Southampton, Engeland

Daar komt onze Blabber weer aan!

Ik sta te stuiteren op de vaste wal. Daar komt de Schippersgracht van Sevenstar!! Na negen rustige dagen op zee. Precies op tijd. We worden als eerste gelost en zijn er klaar voor. Zodra de Schippersgracht vastligt aan de kade en de trap hangt bestormen we het schip op zoek naar onze Blabber. Ze staat er netjes bij en heeft zo op het eerste oog niets te lijden gehad van de ocean-crossing. De douane geeft een go en Blabber wordt gehesen. Zodra ze ter hoogte van het gangboord hangt kunnen wij ook aan boord en worden samen met het schip te water gelaten. Daarna gooien we los. Yesssss we drijven weer. We starten de motor en varen Southampton uit. De Solent op richting Gosport, waar we nog een paar dagen blijven liggen voor we samen met .. en Theo van de Soterius naar Nederland vertrekken.


In een box bij Gosport marina

Bij het binnenlopen van Gosport marina gaat het even mis. Het is laag water en onze dieptemeter loopt behoorlijk terug. En dan zitten we ineens vast! Oops, da’s een goed begin van ons vaarseizoen in Europa! Gelukkig kunnen we ons loswrikken door voor- en achteruit gas te geven. We varen dezelfde route terug en leggen de boot aan bij het fuel dock. We roepen de haven op. Ze snappen er niks van, met onze diepgang moeten we makkelijk met laag water binnen kunnen lopen. Niet dus! De meter gaf 1.70. Dat is echt te weinig voor ons zeilbootje. We wachten een uurtje en houden de dieptemeter in de gaten. Binnen een uur staat er 60 cm meer water onder de kiel. Dat is voldoende. We doen een tweede poging en varen deze keer vlekkeloos naar de opgegeven box. De lijnen en fenders liggen klaar. De buurman staat klaar om de lijnen op te vangen en dan liggen we weer in een box.

De Suhaili van zeilheld Robin Knox Johnston ligt een steiger achter ons

Gosport blijkt een leuk havenplaatsje. De Aldi (!!!), waar we lekker kunnen inslaan, zit om de hoek en het is tevens de thuishaven van de bekende Britse solo zeiler Robin Knox Johnston. In 1969 (!!) zeilde hij als eerste solo en non-stop de wereld rond in zijn zeilschip Suhaili, die hier in de marina ligt. Non stop? Ik moet er niet aan denken. Geef mij maar iets te zien onderweg. En het is altijd leuk om nieuwe mensen te ontmoeten. Dat is de basis reden van ons avontuur. Maar het blijft wel een bijzondere prestatie en hij mag zich dan ook ‘Sir’ noemen! Een paar steigers verder liggen in het kommetje een aantal 68 ft Clippers. Deelnemers van de Clipper around the World Race. Gestart in 1995 door … natuurlijk Robin Knox Johnson! Ik meen dat de volgende race ergens in augustus weer van start gaat. Maar dat maken wij niet meer mee. Morgen gaat onze boeg naar het oosten, richting Nederland.

Couchsurfen! We zijn homeless en gaan surfen van bank naar bank

Als we St. Thomas verlaten vliegen we nog één keer over de Blabber op de Schippersgracht van Sevenstar. Bye, bye, tot aan de andere kant van de grote plas!

We zijn bootloos. Wacht eens even, dat betekent óók dat we geen bed meer hebben. Eigenlijk zijn we de komende tien dagen, terwijl de Schippersgracht van Sevenstar onze boot naar de overkant brengt, gewoon HOMELESS. Natuurlijk kunnen we in een hotel, of varianten daarop zoals Air B&B, maar we kiezen voor het avontuur en gaan voor het eerst Couchsurfen. We vinden we ‘een bank om op te slapen’ in St. Thomas USVI’s, Miami, Nederland en Engeland, tot Blabber weer aankomt in Engeland en we weer in ons eigen bedje kunnen slapen.

To the Full Moon Party with Steph, our hospitable Couchsurfing host in Charlotte Amalie, St. Thomas

Wat is dat eigenlijk Couchsurfen?

Letterlijk betekent het bij iemand thuis op de bank slapen. Het is eigenlijk een soort van gratis internationaal gastvrijheidsnetwerk van mensen die een slaapplaats thuis aanbieden of zoeken. Soms is die slaapplek niet meer dan een bank, maar een eigen kamer en/of zelfs badkamer kan ook. En hoe kom je aan deze adressen? There’s an app for that: Couchsurfen. Hoe werkt het? Ik heb de app Couchsurfen op mijn mobiel geladen en geef de stad in waar wij een bed zoeken. In dit geval Charlotte Amalie op St. Thomas. Mijn scherm staat meteen vol met profielfoto’s van mensen die een slaapplek aanbieden op St. Thomas. Mannen, vrouwen, stellen, jong, oud, noem maar op. Wij kiezen uiteindelijk voor Steph. Waarom? Ze heeft een hoge response rate (ze reageert 100 %), door de enthousiaste reacties op haar profiel (referenties over maar ook door haar), ze heeft een huis met zwembad en mooi uitzicht op St. Thomas en ze heeft nog niet zo lang geleden ingelogd op de app. Dus dikke kans dat ze op deze korte termijn ook ons verzoek leest. We sturen haar via de app een verzoek met een motivatie en voor het vertrouwen sluiten we een link naar onze website bij (wij hebben immers nog geen referenties opgebouwd). Binnen een dag krijgen we enthousiast antwoord. We zijn welkom! Daarnaast komt ze ons halen bij de boot èn ze nodigt ons uit voor onze laatste Full Moon Party in de Caribbean. Daar kunnen we gewoon geen nee tegen zeggen. Wow!

Couchsurfen is gratis

Ja, het is gratis en dat komt natuurlijk mooi uit voor low-budget reizigers. Maar je geeft er altijd wat voor terug: Tijd! Het is niet netjes om er alleen maar te slapen. Het draait tenslotte om de ontmoeting, nieuwe mensen leren kennen, samen iets leuks doen en verhalen uitwisselen. En het mooie is dat de host ook nog veel kennis van de omgeving heeft! Het fijne van de app Couchsurfen vind ik de reviews. We gaan toch slapen bij een vreemde in huis en dat is een beetje spannend. De reviews helpen daarbij. Zo kunnen we iets meer lezen over de persoon en waarom het zo leuk is om bij haar/hem te slapen. Dat geeft vertrouwen! Ik zou dus ook niet zo gauw bij iemand gaan slapen zonder reviews? O ja en naast bij iemand slapen kun je via de app Couchsurfen ook andere reizigers ontmoeten. Via de knop Hang Out zie je wie er in de buurt is en kun je een afspraak maken om bv. ergens wat te gaan drinken.

On the Full Moon Party with Steph we also meet crazy sing & songwriter Susannah!

Onze eerste Couchsurf experience

Ok, genoeg uitleg, terug naar onze eerste ervaring met Couchsurfen! We zijn ‘virgins’ op het gebied van Couchsurfen en vinden het rete spannend. Hoe is de persoon die we gaan ontmoeten IRL (in real life)? Hoe werkt het? Wat wordt er van ons verwacht? Mega spannend, maar Steph blijkt een geweldige dame uit Amerika, die net een jaar in St. Thomas woont. Ze woont op de berg van St. Thomas met uitzicht op Charlotte Amalie, de universiteit, het vliegveld en de baai waar ons bootje op de boot staat. Vanaf haar balkon kijken we uit op de vliegtuigen van American Airlines die achter elkaar wegvliegen. Morgen vertrekken we zelf met zo’n vliegtuig voorgoed uit de Caribbean… Raar idee. Nog maar even niet aan denken. Uiteindelijk is er niets spannends aan deze blind date. We hebben een lekker bed, kunnen douchen, maken in de keuken ontbijt (tot Stephs vreugde natuurlijk ook voor haar!) en hebben gewoon een leuke en veel te korte tijd samen met onze gastvrije host Steph.

Our terrific hosts and peacock hunter Gail & David

Couchsurfen bij zeilvrienden van zeilvrienden

Maar het kan ook anders… We hebben niet altijd een app nodig. Soms zijn zeilvrienden van zeilvrienden ook voldoende om aan een slaapplaats te komen. Dit gebeurde in Miami, onze volgende stop onderweg naar Europa. Via de Panache, kregen we een adresje van zeilvrienden in Miami, die zij onderweg hebben ontmoet. Voor ons dus volslagen onbekenden. En dat maakt het ook weer spannend. We hebben in ieder geval twee dingen gemeen: zeilen en dezelfde vrienden! Dus dat moet gewoon goed komen. Met een adres op zak maken we in Miami gebruik van het super efficiente openbaar vervoer en een uur later zitten we bij Gail en David thuis. Onze ‘couch’ is een geweldige eigen slaapkamer, met riant bed, tig kussens en een eigen badkamer. Wat een luxe!

Ze geven ons een tour door de fantastische omgeving, we eten samen en de volgende morgen gaan we zelfs op peacock hunt met Gail. Peacock hunt zie ik jullie denken? Eh ja hier is een beetje uitleg wel handig. In de omgeving waar Gail en David wonen lopen pauwen vrij rond. Waarschijnlijk ooit tijdens een orkaan ontsnapt uit de dierentuin. Inmiddels zijn ze uitgegroeid tot een grote club en hebben de buurtbewoners er een beetje een haat-liefde verhouding mee. Ik vind het geluid van de pauwen wel leuk. Het doet me denken aan het dierenparkje in Enkhuizen, waar ik als kind kwam. Memories. Ook dit bezoek had langer mogen duren, maar het volgende vliegtuig naar Nederland staat alweer klaar.

A traditional English Breakfast, Ale, lamsrack, Christmas pudding… John introduced us to the great pub life in England

Couchsurfen via Facebook

Na een tussenstop van een paar dagen bij de zus van Ben in Nederland (wat ook een soort van Couchsurfen is 🙂 is onze laatste stop Engeland. In afwachting van onze boot hebben we een slaapplek in de buurt van Southampton nodig. En nu komt onze laatste troef, Facebook, om de hoek kijken. Daarop had ik gelezen dat een zeilvriend die we tijdens de zeilreis ontmoet hebben in Panama, nèt verhuisd is naar Engeland en vlakbij Southampton woont. Over toeval gesproken! We hebben hem meteen een berichtje gestuurd. Hij had een bank (!!!) voor ons in de aanbieding. We hebben bij John dus ècht gecouchsurfed! Tevens heeft hij ons geintroduceerd in het het leven van de Britse pub. Man, man, man, een Ale (halve pint) voor 2,50 pond. Traditional Breakfast voor 4 pond inclusief onbeperkt koffie, pubmeals voor 7 pond inclusief een halve pint. Deze prijzen zijn we niet meer gewend. En het smaakte nog goed ook!

Tot zo ver ons Couchsurf experiment. Morgen komt de Sevenstar aan met onze boot en worden we als eerste gelost. Daarna slapen we weer in ons eigen bedje. Maar voor de avonturiers onder onze lezers: Couchsurfen is een aanrader! Probeer het zelf eens! We zijn benieuwd naar jullie ervaringen.

Daar gaat ze! Van St. Thomas, USVI’s naar Europa

There we go…

We hebben de hele morgen hard gewerkt om de boot te prepareren voor de grote overtocht naar de andere kant van de grote plas. De bimini is ingerold, de luiken zitten potje dicht, de zon brand, er staat geen zuchtje wind en het is bloedje heet in de kajuit. Zweetdruppels lopen over mijn rug. We hebben nog ruim een uur voordat we geladen worden. Ik ben zwaar toe aan een verfrissende duik in het Caribische water en sta klaar voor de big jump vanaf het achterdek, als onverwachts de telefoon gaat. “Are you ready?” zegt de stem van de loadmaster aan de andere kant. Ehhhh ja, de boot is klaar. “Than we expect you in 15 minutes!” Oops, daar gaat mijn laatste duik. Ze laden in drie dagen tijd maar liefst 24 schepen aan boord van de Schippersgracht en alles verloopt voorspoedig, waardoor wij een uur eerder dan de geplande tijd worden gehesen. Laat die duik maar zitten. Ik neem nog snel een laatste douche en ondertussen word ik best wel een beetje nerveus…

De loadmaster geeft een ‘go’…

Daar gaat ie dan. De laatste loodjes. We starten de motor, halen het anker op en varen naar het enorme oranje schip van Spliethoff, dat op schreeuwafstand van onze ankerplaats ligt. Bovenop het schip gebaard iemand of we willen draaien. Ik verplaats de fenders en we leggen de boot langszij. Ben maakt de achterstag los (another scarry moment, de mast blijft gelukkig staan!), zodat de hijsbalk met banden dicht bij de mast kan komen. En vanaf dat moment wordt ons schip praktisch overgenomen door de proffessionele mannen van Spliethoff. Ben en ik zijn toeschouwers op ons eigen schip. Eerst gooien ze gele banden aan boord. Daarna vliegen er dekbedden naar beneden. “Komen ze overnachten?” Eh nee, het is om de boot te beschermen tegen de banden. Al snel volgt de loadmaster met 4 mannen. In het water ligt een duiker. Iedereen neemt zijn positie in. De loadmaster geeft een ‘go’ en wij houden onze adem in. En dan gaat alles heel snel. De banden zakken naast ons schip. De duiker geeft een “everything ok here” en voor we het goed en wel door hebben wordt Blabber gehesen. Op het moment dat de boot gelijk ligt aan het dek van de Schippersgracht stappen wij af en gaat Blabber verder de lucht in.

Blabber danst nog een laatste rondje in de Caribbean…

Daar maakt ze nog een extra rondje voor ze neerdaald op de klaarstaande bokken die, als ze eenmaal goed staat, meteen worden vastgelast. Aan beiden kanten zitten extra banden om Blabber op zijn plaats te houden.

Blabber wordt vast gezet op de bokken

En dan krijgen we groen licht om weer aan boord te gaan, zodat we de achterstag en giek weer vast kunnen zetten. We koppelen tevens de accu’s los en draaien de gaskraan dicht. Daarna lopen we nog een keer door en over de boot voor een laatste check en dan is het out of our hands. Het moment is daar. We nemen tijdelijk afscheid van ons bootje.

Blabber heeft vijf jaar lang goed voor ons gezorgd. We hebben haar zo goed mogelijk voorbereid op de reis over de Atlantische oceaan naar Europa. Nu is het aan de mannen van Spliethoff om haar veilig naar de andere kant te brengen. Fingers crossed here.

Onze (zeil)paden scheiden…

Honeymoon is over. Vertrekkers worden thuiskomers

En dan liggen we voor anker in Honeymoon Beach, dè ideale plek om ons vijfjarige huwelijksreis af te sluiten. Klap, BAM, watttt? Ja, je leest het goed, zit je nog? Onze dagen in de Caribbean zijn geteld. De vertrekkers worden thuiskomers. We zijn een tijdje in ‘denial’ geweest, kop in het zand, vooral niet denken aan het einde, we leven tenslotte in het nu… maar het komt nu wel heel dicht bij en we beginnen zo langzamerhand te wennen aan het idee van ‘thuiskomen’. Ehhhh, wacht eens even, dat woord moeten we even laten ‘landen’. Thuiskomen… Thuis komen… Hoezo THUISkomen? “Wij zijn toch altijd thuis op ons drijvende huisje, no matter waar deze ook ligt?”. Ehhh ja, ik moet het ook anders zeggen, we komen weer richting Nederland met de Blabber. Er komt na vijf jaar een einde aan onze droom, huwelijksreis en het simpele zeilers leventje. Twintig jaar hebben we er van gedroomd. Nu hebben we de droom geleefd en moet er simpel gezegd weer brood op de plank komen.

Tja en dan krijgen we die momenten dat we stil staan bij ‘de laatste’… De laatste keer met de zeilboot op de koffie bij mijn moeder, onze laatste nachttocht voor de wind van St. Maarten naar de BVI’s, de laatste keer het vislijntje over boord en weer niets vangen, nog een keertje Caribische boodschappen doen want we weten niet precies wanneer ons schip op transport naar Europa gaat, en als we toch aan het bunkeren zijn meteen ook nog maar wat water/diesel tanken en de gasfles nog een keertje bijvullen, ai ai ai en dan volgt onze laatste zeiltocht, wij hijsen nog een keer de gele vlag, laten het anker nog een keertje zakken, klaren voor de laatste keer in bij een norse douane beamte die begint te glimlachen als we het over haar mooie nagels hebben, nog een keer knippen we onze haren op een hagelwit strand en luisteren voor een laatste keer naar het Caribische netje op SSB USB 8104 voor onze achterstag losgekoppeld moet worden.

Maar deze dagen staan ook in het teken van stil staan bij de bijzondere momenten die in de Caribbean eigenlijk heel gewoon zijn. Nog een keer genieten van de zonsopgang in de kuip met een kop thee in de hand terwijl schildpadden voorbij zwemmen. Een duik in warm helder blauw water en snorkelen door die prachtige onderwatertuin tot ik er bij neer val. Douchen op het achterplateau dat ineens veel meer ruimte biedt nu de Windpilot weg is (die hebben we voorlopig niet meer nodig). Slenteren langs het spierwitte strand met onze blote voeten door de branding. Een wandeling de berg op om nog een keer re genieten van het uitzicht op zee. Lachen met de locals terwijl we een ijskoud biertje drinken bij de foodtruck. En aan het einde van de dag op de boot genieten van de laatste zonsondergang met een sundowner, terwijl we kijken hoe de de maan ‘op zijn rug ligt’.

Terug naar Nederland, we moeten bekennen, dat wordt best moeilijk. Natuurlijk kijken we uit naar familie en vrienden. Maar man, man, man, wat gaan we dit simpele buitenleven met altijd mooi weer, in voornamelijk korte broek, hemdje & flipflops missen. Op de boot leven we in een soort van tijdloos. Zonder agenda, horloge, seizoenen en een werkweek worden we er niet elke keer aan herinnert dat de tijd door onze vingers glipt… Ons jaar bestond uit twee seizoenen: het zeil- en het hurricaneseizoen. Dagen hebben geen betekenis. Het is altijd zaterdag. Geen werk. Maar ook geen vrije dag, want er is altijd wel een klus. Onze dagelijkse uitdagingen zijn overzichtelijk. Blijven we liggen of gaan we verder? Waar moeten we inklaren? En waar kunnen we de bank of supermarkt vinden? Het weer bepaalde voor een groot gedeelte onze route en agenda. Niets moet. Sterker nog flexibiliteit is vereist op een zeilboot. Er zijn zoveel elementen die roet in het eten kunnen gooien. Als we te strak plannen, loopt het alleen maar uit op teleurstelling. We leefden naar ons motto “collect moments, not things” en gaven ons geld naast basisbehoeften vooral uit aan momenten. Natuurlijk hielp het enorm dat onze boot klein is en er gewoon geen spullen meer bijpassen 🙂

Maar was dat reizen alleen maar leuk? Neuh. Angst voor het onbekende, ziekte, diefstal en inbraak reizen altijd met ons mee. Als we naar de kant gaan en ons drijvende huisje achter laten, maken we ons altijd zorgen. Daar hangt ons hele hebben en houden, dobberend achter een anker. Tijdens ons bezoek aan land houden we onbewust altijd rekening met het weer. Kijken we regelmatig naar de lucht. Komt er meer wind, checken we hoe de boot er bij ligt. Komt er onverwachts slecht weer aan, vliegen we terug naar de boot en voor het donker zijn we meestal thuis. Daarnaast moeten we veel te vaak afscheid nemen. Van mensen, maar ook de omgeving. Zijn we net een beetje gewend, moeten we alweer weg. En dan die keuzes. Lang niet alles konden we zien. Soms lagen we nèt en moesten we meteen weer weg vanwege een goed weervenster. Maar dit alles weegt niet op tegen de vrijheid, het altijd buiten zijn en het simpele leven waar we zo van zijn gaan houden.

Aan de andere kant beseffen we ook dat we vijf machtig mooie jaren hebben gekregen. Die zijn toch maar mooi in the pocket! En zoals mijn schoonmoeder heel terecht zei “jullie zijn voor 50 jaar op vakantie geweest!” Dat nemen ze ons niet meer af. Toegegeven, we staan nog steeds niet te springen bij de gedachte aan de Hollandse zomers en groen IJsselmeerwater. En we zijn een beetje bang voor de ‘agenda’, die straks ons spontane leven in het nu ongemerkt naar de achtergrond doet verdwijnen. Maar er zijn ook een heleboel ‘eersten’ die in Nederland op ons staan te wachten. De eerste keer op bezoek bij familie & vrienden, fietsen, naar de bieb, haring happen, kroketten, stamppot rauwe andijvie met spekjes, een HEMA worst, oude kaas, onbeperkt internet, musea… Zou er wat veranderd zijn? Zijn wij veranderd? We worden nu toch wel nieuwsgierig. “Weet je wat, we gaan gewoon op ontdekking in eigen land” besluiten we, terwijl we nog een keer op ons achterplateau zitten, met onze voeten in het kristalheldere water …

Pizza Pi, een foodtruck op het water in Christmas Cove, USVI’s

Pizza pi USVI

Pizza Pi, een drijvende ‘foodtruck’, wat een geweldig concept!

Kennen jullie de film ‘The Chef‘? Toen ik deze film zag, liep het water mij spontaan in de mond. Het is een heerlijke feelgood movie over een vader, die zijn baan als chef kok bij een sterrenrestaurant op geeft, een oude foodtruck koopt, opknapt en samen met zijn vriend en zoon dwars door Amerika tuft terwijl hij het lekkerste Mexicaanse (Carne Asada) en Cubaanse (El Cubano) broodjes voorschoteld. Via Twitter laten ze op succesvolle wijze weten waar de foodtruck neerstrijkt en de film is doorspekt met heupwiegende salsa muziek waarbij wij nauwelijks stil kunnen blijven zitten… Kortom een prima film voor een avondje bankhangen. Zelfs op een boot in de Carieb.

Pizza pi usvi foodboat

Het terras is open!

Pizza Pi, de drijvende foodtruck

Maar daar gaat deze blog niet over. Deze post gaat Pizza Pi, een drijvende variant op de foodtruck, die wij hebben gespot bij het eilandje Christmas Cove, onder St. Thomas. Een concept om jaloers op te zijn. Vind een wrak, sleep ‘m naar een haven, knap hem op, bouw er een keuken met pizza oven in, vaar de boot vervolgens naar een baai waar veel passanten komen met weinig concurrentie van andere eetgelegenheden en verkoop pizza’s vanuit de achterkant! Dit is in het kort Pizza Pi. Het idee, de naam, de locatie, de mensen, overal is over nagedacht en het is geweldig uitgevoerd. Pizza Pi is bedacht door Sasha en Tara Bouis, een jong stel dat het foodtruck concept naar het water gebracht heeft.

Pizza Pi USVI

Onze pizza rolt uit de oven

Onze eigen pizza

En wij willen die pizza wel eens proeven. Als we in de baai ankeren zit de gele ‘open’ vlag in top en lanceren wij de dinghy. Naast de pizza boot liggen drie motorboten. ‘Het terras’ is geopend. Wij leggen de dinghy bij het luik aan de achterkant van de zeilboot. Er zit zelfs een kikker in het raam om onze bijboot aan vast te knopen. Nieuwsgierig kijken we naar binnen. Een vrouw rolt deeg. Een man schuift net een pizza de oven in. We krijgen een kaart in onze handen geduwd. We kunnen kiezen uit aardig wat verschillende pizza’s, ze hebben er zelfs eentje met versgevangen lobster. Voor 20 dollar hebben we al een pizza. Een half uur later kunnen we hem op halen. Tot die tijd kunnen we hier blijven liggen en een biertje drinken of terug gaan naar de boot en dan roepen ze ons op via de VHF als de pizza klaar is.

Pizza pi usvi

Smullen!

We kiezen voor de laatste optie en varen een half uurtje later terug om onze pizza op te halen. Bizar. Je pizza bestelling ophalen met de dinghy. Dit hebben we nog niet eerder meegemaakt. Maar het loont! Hij smaakt voortreffelijk en het is een unieke ervaring!

Wil je meer lezen over de achtergrond van Pizza Pi? Kijk op hun website: https://www.pizza-pi.com

Of lees meer over het fantastische verhaal achter Pizza Pi via deze link: https://www.bloomberg.com/news/features/2015-09-03/this-couple-dropped-everything-to-open-a-pizza-boat-in-the-caribbean

Buon appetito!