HOME! Blabber drijft weer in Nederland

Dachten we toch stiekum Nederland binnen te glippen, stond de AIS niet uit en worden we tóch gespot! (Foto Lilian)

Ok, het weer is goed. Daar gaan we dan. Het is tijd voor onze laatste etappe naar Nederland. De zon komt op terwijl we de lijnen losgooien. Langzaam varen we achteruit in de krappe haven. Eenmaal op het kanaal naar buiten zien we de Sotirius voor ons. Samen varen we richting Nederland. Het is mega-koud. Ik heb Mijn thermohemd, t-shirt met korte en lange mouwen, dikke trui en zeiljack weer aan. Op mijn hoofd een fleece muts en om mijn nek een sjaal. Ergens daartussen kun je nèt mijn ogen zien. Een Michelin mannetje is er niets bij. Het is een lange tocht langs de Zeeuwse kust, Rotterdam en aan het einde van de middag komen ein-de-lijk de Hoogovens van IJmuiden in zicht. Vijf jaar geleden gingen we hier links af richting het sui-je. Het avontuur tegemoet. Nu komen we thuis. Tranen schieten in mijn ogen.

Gesnapt! (Foto Lilian)

Tot ziens zilte zee. Hallo zoet water

Voor ons slaan de zeearmen van IJmuiden zich verwelkomend open. We varen naar binnen. Ahhhhh, dit voelt goed. Veilig. Voor de openstaande sluis zwaaien we nog een keer naar de Sotirius. Zij slaan rechtsaf, naar de haven van IJmuiden. Wij profiteren nog even van het lange licht en gaan door. De sluis zuigt ons naar binnen, we staan even te klunsen en binden dan de lijnen vast. Daarna is het wachten tot we aan de andere kant weer worden uitgespuugd. Ik sta op de voorpunt met de lijn in mijn hand. Op de kant zie ik twee mensen zwaaien. Ik kijk tegen het zonlicht in en zie het niet goed. Zijn dat…?

Martin en Lilian van de Indian Summer staan op de kant als we de sluis van IJmuiden binnen varen…

Ja hoor, het zijn Martin & Lilian! “Maar hoe weten die nou dat we hier zijn, we hadden onze AIS toch uitgezet?” vraag ik aan Ben. Zijn gezicht is ook een groot vraagteken. Maar Lilian helpt ons snel uit de droom. Hij stond niet uit! Wat we verkeerd hebben gedaan weten we niet, maar ons plan om stiekum Nederland binnen te piepen is mislukt. De AIS stond aan en zond al die tijd onze voortgang uit. Martin en Lilian hebben ons via Shipfinder gevolgd en zijn de eerste die ons spotten en verwelkomen in Nederland terwijl we in de sluis liggen. We zwaaien terug terwijl de sluisdeuren aan de andere kant open gaan.

Cheers! (Foto Lilian)

Snel leggen we de boot tegen de kant en drinken samen een Caribisch biertje op de behouden thuiskomst. Daarna varen wij door via het Noordzee kanaal naar de warme moederschoot die IJsselmeer heet.

Op het Markermeer komen we onze oude buurman tegen!

Als we de volgende morgen vroeg op pad zijn voor de laatste etappe, komen we de volgende bekende tegen. Onze oude buurman uit de Houtribhaven van Lelystad. We gooien de motor uit, binden de schepen aan elkaar vast en drijven tussen de groene waterplanten terwijl we bijkletsen.

Man oh man, wat een waterplanten op het Markermeer. Het spuit er uit. Zou het daarom Fonteinkruid heten?

Na een uurtje gooien we los. We liggen bijna op de kant, zouden we nu nog even vast komen te zitten. Dat laten we niet gebeuren. We moeten verder naar Hoorn, waar we hebben afgesproken met Martin & Lilian. “Slow down niet te snel, kijk om je heen” lijken de waterplanten te roepen, terwijl ze ons omringen en wij een weg door ze heen naar het noorden moeten ploegen. Menig schip om ons heen verliest zijn vaart door dit hardnekkige Fonteinkruid!

Wat een feest. Martin & Lilian staan klaar met Champagne! Hik!

In Hoorn staat de Champagne klaar en worden we nog een keer warm onthaald door Martin & Lilian. Wat een geweldige ontvangst. Niets meer aan toe te voegen. Plop!

We worden door de Into The Blue-crew warm onthaald met champagne, haring en aardbeien! Wow.

De volgende dag zeilen we door naar mijn geboortestad Enkhuizen. Daar ligt de Into the Blue met Cees & Marianne. De hele morgen hebben ze boten moeten afhouden en als we binnenvaren is de plek naast hun nog steeds vrij. Met vlaggen, mutsen en slingers, champagne, haring en aardbeien worden we binnengehaald. Wow! Weer zo’n warm ontvangst en nog meer Champagne. Waar hebben we dit aan verdiend? We worden er stil van!

En dan realiseren we ons dat we er zijn. Terug in Nederland. Veilig! We hebben elkaar en onze Blabber zonder kleerscheuren thuisgebracht. Daarnaast hebben we een waanzinnig avontuur beleefd. Met alleen maar mooie memories! Dat is iets om trots op te zijn. Proost! Op dromen die uitkomen. Als ik op bed lig hoor ik nog net het vertrouwde carillon van Enkhuizen. Met een brede glimlach en tevreden val ik in slaap. We zijn thuis! Zzzzz…

In vier stappen zeilen we van Engeland naar Nederland

Curieuze vrachtschepen passeren ons als we de shippinglane tussen Engeland en België oversteken

Vanuit Engeland is het nog maar zo’n 270 mijl naar huis. Het is bloedje mooi weer en de lucht is strakblauw. Helaas staat er ook een ijskoude oosten wind die ons doet klappertanden. De temperatuur is vreselijk wennen en we besluiten niet langer ‘vakantie’ te houden. We gaan zo snel mogelijk naar Nederland. De komende dagen blijft het mooi weer. Het lange daglicht is onze vriend (wat is dat trouwens fantastisch!) en maakt het mogelijk om in flinke daghoppen, samen met de bemanning van de Sotirius, snel naar Nederland te zeilen. We verruilen onze Caribische outfit voor t-shirts, een sweater, dikke trui, zeiljas, jogginbroek, zeilbroek, dikke sokken, muts, sjaal en sloffen en zijn klaar voor de trip van Gosport naar Brighton, via the white cliffs of Dover, over de shipping lane (een waterweg voor grote vrachtschepen tussen Engeland en Frankrijk/België) naar België, waar we via Nieuwpoort en Zeebrugge terug zeilen naar Nederland. Volgens de buurman ga je met Laag Water (LW) naar het oosten en met Hoog Water (HW) naar het westen om de stroom zoveel mogelijk mee te pakken. Wij vertrekken met het eerste daglicht en stroom mee.

Twee uur na Laag Water kunnen we Brighton pas verlaten…

Maar het valt niet mee…

We moeten weer wennen aan het zeilen in Europa. In de Caribbean was het wachten op een mooi weergat, we berekenden de tijd die we nodig hadden om voor het donker op de volgende plek aan te komen, zetten de koers uit en dan was het gaan. Hier bestuderen we stroom kaarten, hoog en laag water en kunnen we niet zo maar een haven in- en uitvaren. Onderweg komen we obstakels tegen zoals hoovercrafts, de submarine cut, een gat voor duikboten tussen twee zandbanken die we maar even links laten liggen, windmolenparken en de Boulder bank, een zandbank. De VHF, die bijna 5 jaar gezwegen heeft, is al een paar keer afgegaan i.v.m. een alert en noodkanaal 16 wordt vooral door de Britten gebruikt voor een radio check. Zelfs de AIS komt tot leven en het wemelt van de bootjes op ons scherm. Ik zie meeuwen aan voor visboeien en ontwijk een plastic zak, die bij nadere bestudering een Portugees oorlogschip (soort kwal) blijkt te zijn. Ankeren kunnen we aan de zuidkust wel vergeten. Om te overnachten moeten we een marina binnen varen. Maar lang niet alle marina’s kun je zo maar aanlopen. Door verzanding kan het zo maar zijn dat we de haven alleen tot 1,5 uur voor Laag Water (LW) kunnen binnenlopen en 2 uur na LW weer kunnen verlaten. De vele baggerswerkzaamheden ten spijt. Tot zo ver onze vrijheid …

We vliegen langs de zuidkust van Engeland

Springtij

Langs de krijtrotsen glijden we verder langs de zuidkust van Engeland terug naar het oosten. De stroom duwt ons met een bloedgang voort. We lopen dik 8 knopen en komen razendsnel in Dover aan. Voor de haveningang worden we verwelkomd door dolfijntjes en voelen ons eventjes ‘weer thuis’. We hebben in de binnenhaven een mooie ankerplek gezien en willen daar graag overnachten en dan de volgende morgen vroeg door. We roepen de portcontrol op en vertellen ons plan. De man happert. De binnenhaven is alleen voor noodgevallen. Wij moeten door de sluis naar de marina. “Maar we willen alleen maar slapen en morgen vroeg door naar België”, vertel ik hem via de VHF. “We willen liever geen gedoe met schutten via de sluis, wat weer extra tijd kost.” De man aarzelt nog steeds, maar stuurt wel even een haven control bootje naar ons toe voor overleg. Het bootje komt een kwartiertje later langszij. Ondertussen hebben wij de diepgang in de binnenhaven bekeken en het is krap. We krijgen toestemming om te ankeren, maar het wordt springtij. Hierdoor is het water vanavond extra laag en kan hij niet garanderen dat we genoeg water onder de kiel houden. Oops. Helaas kunnen we door onze diepgang ook niet meer door de sluis naar binnen. Er zit maar een ding op; we moeten door vannacht. Naar de overkant van het kanaal.

Na dit vrachtschip steken we de Shipping Lane over

Naar België

We staan niet echt te trappelen, maar hebben weinig keus. Gelukkig is het rustig weer. Zodra de binnenkomende ferry ligt, gaat voor ons het licht op groen en varen we samen met de Sotirius weer naar buiten. We maken het schip klaar voor de nacht. Stellen de wekker in op de nachtwachten en varen richting de Shippinglane, een van de drukste ‘snelwegen’ onder de waterwegen. We steken haaks over, eerst achter de zuidgangers langs, daarna de noordgangers. Het is een kwestie van timing. Maar die zeeschepen varen zo hard, dat het altijd weer spannend is om over te steken. We zijn de snelweg net voor het donker wordt. Daarna varen we de nacht in. De volgende morgen vroeg, horen we voor de kust bij Nieuwpoort in België de vertrouwde stem van de Nederlandse kustwacht via de VHF. Wow! Dat momentje komt wel even binnen. We komen dichter bij! Nog een stap en dan zijn we in Nederland!

Sevenstar brengt Blabber in 9 dagen over de Atlantische oceaan naar Southampton, Engeland

Daar komt onze Blabber weer aan!

Ik sta te stuiteren op de vaste wal. Daar komt de Schippersgracht van Sevenstar!! Na negen rustige dagen op zee. Precies op tijd. We worden als eerste gelost en zijn er klaar voor. Zodra de Schippersgracht vastligt aan de kade en de trap hangt bestormen we het schip op zoek naar onze Blabber. Ze staat er netjes bij en heeft zo op het eerste oog niets te lijden gehad van de ocean-crossing. De douane geeft een go en Blabber wordt gehesen. Zodra ze ter hoogte van het gangboord hangt kunnen wij ook aan boord en worden samen met het schip te water gelaten. Daarna gooien we los. Yesssss we drijven weer. We starten de motor en varen Southampton uit. De Solent op richting Gosport, waar we nog een paar dagen blijven liggen voor we samen met .. en Theo van de Soterius naar Nederland vertrekken.


In een box bij Gosport marina

Bij het binnenlopen van Gosport marina gaat het even mis. Het is laag water en onze dieptemeter loopt behoorlijk terug. En dan zitten we ineens vast! Oops, da’s een goed begin van ons vaarseizoen in Europa! Gelukkig kunnen we ons loswrikken door voor- en achteruit gas te geven. We varen dezelfde route terug en leggen de boot aan bij het fuel dock. We roepen de haven op. Ze snappen er niks van, met onze diepgang moeten we makkelijk met laag water binnen kunnen lopen. Niet dus! De meter gaf 1.70. Dat is echt te weinig voor ons zeilbootje. We wachten een uurtje en houden de dieptemeter in de gaten. Binnen een uur staat er 60 cm meer water onder de kiel. Dat is voldoende. We doen een tweede poging en varen deze keer vlekkeloos naar de opgegeven box. De lijnen en fenders liggen klaar. De buurman staat klaar om de lijnen op te vangen en dan liggen we weer in een box.

De Suhaili van zeilheld Robin Knox Johnston ligt een steiger achter ons

Gosport blijkt een leuk havenplaatsje. De Aldi (!!!), waar we lekker kunnen inslaan, zit om de hoek en het is tevens de thuishaven van de bekende Britse solo zeiler Robin Knox Johnston. In 1969 (!!) zeilde hij als eerste solo en non-stop de wereld rond in zijn zeilschip Suhaili, die hier in de marina ligt. Non stop? Ik moet er niet aan denken. Geef mij maar iets te zien onderweg. En het is altijd leuk om nieuwe mensen te ontmoeten. Dat is de basis reden van ons avontuur. Maar het blijft wel een bijzondere prestatie en hij mag zich dan ook ‘Sir’ noemen! Een paar steigers verder liggen in het kommetje een aantal 68 ft Clippers. Deelnemers van de Clipper around the World Race. Gestart in 1995 door … natuurlijk Robin Knox Johnson! Ik meen dat de volgende race ergens in augustus weer van start gaat. Maar dat maken wij niet meer mee. Morgen gaat onze boeg naar het oosten, richting Nederland.

Couchsurfen! We zijn homeless en gaan surfen van bank naar bank

Als we St. Thomas verlaten vliegen we nog één keer over de Blabber op de Schippersgracht van Sevenstar. Bye, bye, tot aan de andere kant van de grote plas!

We zijn bootloos. Wacht eens even, dat betekent óók dat we geen bed meer hebben. Eigenlijk zijn we de komende tien dagen, terwijl de Schippersgracht van Sevenstar onze boot naar de overkant brengt, gewoon HOMELESS. Natuurlijk kunnen we in een hotel, of varianten daarop zoals Air B&B, maar we kiezen voor het avontuur en gaan voor het eerst Couchsurfen. We vinden we ‘een bank om op te slapen’ in St. Thomas USVI’s, Miami, Nederland en Engeland, tot Blabber weer aankomt in Engeland en we weer in ons eigen bedje kunnen slapen.

To the Full Moon Party with Steph, our hospitable Couchsurfing host in Charlotte Amalie, St. Thomas

Wat is dat eigenlijk Couchsurfen?

Letterlijk betekent het bij iemand thuis op de bank slapen. Het is eigenlijk een soort van gratis internationaal gastvrijheidsnetwerk van mensen die een slaapplaats thuis aanbieden of zoeken. Soms is die slaapplek niet meer dan een bank, maar een eigen kamer en/of zelfs badkamer kan ook. En hoe kom je aan deze adressen? There’s an app for that: Couchsurfen. Hoe werkt het? Ik heb de app Couchsurfen op mijn mobiel geladen en geef de stad in waar wij een bed zoeken. In dit geval Charlotte Amalie op St. Thomas. Mijn scherm staat meteen vol met profielfoto’s van mensen die een slaapplek aanbieden op St. Thomas. Mannen, vrouwen, stellen, jong, oud, noem maar op. Wij kiezen uiteindelijk voor Steph. Waarom? Ze heeft een hoge response rate (ze reageert 100 %), door de enthousiaste reacties op haar profiel (referenties over maar ook door haar), ze heeft een huis met zwembad en mooi uitzicht op St. Thomas en ze heeft nog niet zo lang geleden ingelogd op de app. Dus dikke kans dat ze op deze korte termijn ook ons verzoek leest. We sturen haar via de app een verzoek met een motivatie en voor het vertrouwen sluiten we een link naar onze website bij (wij hebben immers nog geen referenties opgebouwd). Binnen een dag krijgen we enthousiast antwoord. We zijn welkom! Daarnaast komt ze ons halen bij de boot èn ze nodigt ons uit voor onze laatste Full Moon Party in de Caribbean. Daar kunnen we gewoon geen nee tegen zeggen. Wow!

Couchsurfen is gratis

Ja, het is gratis en dat komt natuurlijk mooi uit voor low-budget reizigers. Maar je geeft er altijd wat voor terug: Tijd! Het is niet netjes om er alleen maar te slapen. Het draait tenslotte om de ontmoeting, nieuwe mensen leren kennen, samen iets leuks doen en verhalen uitwisselen. En het mooie is dat de host ook nog veel kennis van de omgeving heeft! Het fijne van de app Couchsurfen vind ik de reviews. We gaan toch slapen bij een vreemde in huis en dat is een beetje spannend. De reviews helpen daarbij. Zo kunnen we iets meer lezen over de persoon en waarom het zo leuk is om bij haar/hem te slapen. Dat geeft vertrouwen! Ik zou dus ook niet zo gauw bij iemand gaan slapen zonder reviews? O ja en naast bij iemand slapen kun je via de app Couchsurfen ook andere reizigers ontmoeten. Via de knop Hang Out zie je wie er in de buurt is en kun je een afspraak maken om bv. ergens wat te gaan drinken.

On the Full Moon Party with Steph we also meet crazy sing & songwriter Susannah!

Onze eerste Couchsurf experience

Ok, genoeg uitleg, terug naar onze eerste ervaring met Couchsurfen! We zijn ‘virgins’ op het gebied van Couchsurfen en vinden het rete spannend. Hoe is de persoon die we gaan ontmoeten IRL (in real life)? Hoe werkt het? Wat wordt er van ons verwacht? Mega spannend, maar Steph blijkt een geweldige dame uit Amerika, die net een jaar in St. Thomas woont. Ze woont op de berg van St. Thomas met uitzicht op Charlotte Amalie, de universiteit, het vliegveld en de baai waar ons bootje op de boot staat. Vanaf haar balkon kijken we uit op de vliegtuigen van American Airlines die achter elkaar wegvliegen. Morgen vertrekken we zelf met zo’n vliegtuig voorgoed uit de Caribbean… Raar idee. Nog maar even niet aan denken. Uiteindelijk is er niets spannends aan deze blind date. We hebben een lekker bed, kunnen douchen, maken in de keuken ontbijt (tot Stephs vreugde natuurlijk ook voor haar!) en hebben gewoon een leuke en veel te korte tijd samen met onze gastvrije host Steph.

Our terrific hosts and peacock hunter Gail & David

Couchsurfen bij zeilvrienden van zeilvrienden

Maar het kan ook anders… We hebben niet altijd een app nodig. Soms zijn zeilvrienden van zeilvrienden ook voldoende om aan een slaapplaats te komen. Dit gebeurde in Miami, onze volgende stop onderweg naar Europa. Via de Panache, kregen we een adresje van zeilvrienden in Miami, die zij onderweg hebben ontmoet. Voor ons dus volslagen onbekenden. En dat maakt het ook weer spannend. We hebben in ieder geval twee dingen gemeen: zeilen en dezelfde vrienden! Dus dat moet gewoon goed komen. Met een adres op zak maken we in Miami gebruik van het super efficiente openbaar vervoer en een uur later zitten we bij Gail en David thuis. Onze ‘couch’ is een geweldige eigen slaapkamer, met riant bed, tig kussens en een eigen badkamer. Wat een luxe!

Ze geven ons een tour door de fantastische omgeving, we eten samen en de volgende morgen gaan we zelfs op peacock hunt met Gail. Peacock hunt zie ik jullie denken? Eh ja hier is een beetje uitleg wel handig. In de omgeving waar Gail en David wonen lopen pauwen vrij rond. Waarschijnlijk ooit tijdens een orkaan ontsnapt uit de dierentuin. Inmiddels zijn ze uitgegroeid tot een grote club en hebben de buurtbewoners er een beetje een haat-liefde verhouding mee. Ik vind het geluid van de pauwen wel leuk. Het doet me denken aan het dierenparkje in Enkhuizen, waar ik als kind kwam. Memories. Ook dit bezoek had langer mogen duren, maar het volgende vliegtuig naar Nederland staat alweer klaar.

A traditional English Breakfast, Ale, lamsrack, Christmas pudding… John introduced us to the great pub life in England

Couchsurfen via Facebook

Na een tussenstop van een paar dagen bij de zus van Ben in Nederland (wat ook een soort van Couchsurfen is 🙂 is onze laatste stop Engeland. In afwachting van onze boot hebben we een slaapplek in de buurt van Southampton nodig. En nu komt onze laatste troef, Facebook, om de hoek kijken. Daarop had ik gelezen dat een zeilvriend die we tijdens de zeilreis ontmoet hebben in Panama, nèt verhuisd is naar Engeland en vlakbij Southampton woont. Over toeval gesproken! We hebben hem meteen een berichtje gestuurd. Hij had een bank (!!!) voor ons in de aanbieding. We hebben bij John dus ècht gecouchsurfed! Tevens heeft hij ons geintroduceerd in het het leven van de Britse pub. Man, man, man, een Ale (halve pint) voor 2,50 pond. Traditional Breakfast voor 4 pond inclusief onbeperkt koffie, pubmeals voor 7 pond inclusief een halve pint. Deze prijzen zijn we niet meer gewend. En het smaakte nog goed ook!

Tot zo ver ons Couchsurf experiment. Morgen komt de Sevenstar aan met onze boot en worden we als eerste gelost. Daarna slapen we weer in ons eigen bedje. Maar voor de avonturiers onder onze lezers: Couchsurfen is een aanrader! Probeer het zelf eens! We zijn benieuwd naar jullie ervaringen.

Daar gaat ze! Van St. Thomas, USVI’s naar Europa

There we go…

We hebben de hele morgen hard gewerkt om de boot te prepareren voor de grote overtocht naar de andere kant van de grote plas. De bimini is ingerold, de luiken zitten potje dicht, de zon brand, er staat geen zuchtje wind en het is bloedje heet in de kajuit. Zweetdruppels lopen over mijn rug. We hebben nog ruim een uur voordat we geladen worden. Ik ben zwaar toe aan een verfrissende duik in het Caribische water en sta klaar voor de big jump vanaf het achterdek, als onverwachts de telefoon gaat. “Are you ready?” zegt de stem van de loadmaster aan de andere kant. Ehhhh ja, de boot is klaar. “Than we expect you in 15 minutes!” Oops, daar gaat mijn laatste duik. Ze laden in drie dagen tijd maar liefst 24 schepen aan boord van de Schippersgracht en alles verloopt voorspoedig, waardoor wij een uur eerder dan de geplande tijd worden gehesen. Laat die duik maar zitten. Ik neem nog snel een laatste douche en ondertussen word ik best wel een beetje nerveus…

De loadmaster geeft een ‘go’…

Daar gaat ie dan. De laatste loodjes. We starten de motor, halen het anker op en varen naar het enorme oranje schip van Spliethoff, dat op schreeuwafstand van onze ankerplaats ligt. Bovenop het schip gebaard iemand of we willen draaien. Ik verplaats de fenders en we leggen de boot langszij. Ben maakt de achterstag los (another scarry moment, de mast blijft gelukkig staan!), zodat de hijsbalk met banden dicht bij de mast kan komen. En vanaf dat moment wordt ons schip praktisch overgenomen door de proffessionele mannen van Spliethoff. Ben en ik zijn toeschouwers op ons eigen schip. Eerst gooien ze gele banden aan boord. Daarna vliegen er dekbedden naar beneden. “Komen ze overnachten?” Eh nee, het is om de boot te beschermen tegen de banden. Al snel volgt de loadmaster met 4 mannen. In het water ligt een duiker. Iedereen neemt zijn positie in. De loadmaster geeft een ‘go’ en wij houden onze adem in. En dan gaat alles heel snel. De banden zakken naast ons schip. De duiker geeft een “everything ok here” en voor we het goed en wel door hebben wordt Blabber gehesen. Op het moment dat de boot gelijk ligt aan het dek van de Schippersgracht stappen wij af en gaat Blabber verder de lucht in.

Blabber danst nog een laatste rondje in de Caribbean…

Daar maakt ze nog een extra rondje voor ze neerdaald op de klaarstaande bokken die, als ze eenmaal goed staat, meteen worden vastgelast. Aan beiden kanten zitten extra banden om Blabber op zijn plaats te houden.

Blabber wordt vast gezet op de bokken

En dan krijgen we groen licht om weer aan boord te gaan, zodat we de achterstag en giek weer vast kunnen zetten. We koppelen tevens de accu’s los en draaien de gaskraan dicht. Daarna lopen we nog een keer door en over de boot voor een laatste check en dan is het out of our hands. Het moment is daar. We nemen tijdelijk afscheid van ons bootje.

Blabber heeft vijf jaar lang goed voor ons gezorgd. We hebben haar zo goed mogelijk voorbereid op de reis over de Atlantische oceaan naar Europa. Nu is het aan de mannen van Spliethoff om haar veilig naar de andere kant te brengen. Fingers crossed here.

Onze (zeil)paden scheiden…

Honeymoon is over. Vertrekkers worden thuiskomers

En dan liggen we voor anker in Honeymoon Beach, dè ideale plek om ons vijfjarige huwelijksreis af te sluiten. Klap, BAM, watttt? Ja, je leest het goed, zit je nog? Onze dagen in de Caribbean zijn geteld. De vertrekkers worden thuiskomers. We zijn een tijdje in ‘denial’ geweest, kop in het zand, vooral niet denken aan het einde, we leven tenslotte in het nu… maar het komt nu wel heel dicht bij en we beginnen zo langzamerhand te wennen aan het idee van ‘thuiskomen’. Ehhhh, wacht eens even, dat woord moeten we even laten ‘landen’. Thuiskomen… Thuis komen… Hoezo THUISkomen? “Wij zijn toch altijd thuis op ons drijvende huisje, no matter waar deze ook ligt?”. Ehhh ja, ik moet het ook anders zeggen, we komen weer richting Nederland met de Blabber. Er komt na vijf jaar een einde aan onze droom, huwelijksreis en het simpele zeilers leventje. Twintig jaar hebben we er van gedroomd. Nu hebben we de droom geleefd en moet er simpel gezegd weer brood op de plank komen.

Tja en dan krijgen we die momenten dat we stil staan bij ‘de laatste’… De laatste keer met de zeilboot op de koffie bij mijn moeder, onze laatste nachttocht voor de wind van St. Maarten naar de BVI’s, de laatste keer het vislijntje over boord en weer niets vangen, nog een keertje Caribische boodschappen doen want we weten niet precies wanneer ons schip op transport naar Europa gaat, en als we toch aan het bunkeren zijn meteen ook nog maar wat water/diesel tanken en de gasfles nog een keertje bijvullen, ai ai ai en dan volgt onze laatste zeiltocht, wij hijsen nog een keer de gele vlag, laten het anker nog een keertje zakken, klaren voor de laatste keer in bij een norse douane beamte die begint te glimlachen als we het over haar mooie nagels hebben, nog een keer knippen we onze haren op een hagelwit strand en luisteren voor een laatste keer naar het Caribische netje op SSB USB 8104 voor onze achterstag losgekoppeld moet worden.

Maar deze dagen staan ook in het teken van stil staan bij de bijzondere momenten die in de Caribbean eigenlijk heel gewoon zijn. Nog een keer genieten van de zonsopgang in de kuip met een kop thee in de hand terwijl schildpadden voorbij zwemmen. Een duik in warm helder blauw water en snorkelen door die prachtige onderwatertuin tot ik er bij neer val. Douchen op het achterplateau dat ineens veel meer ruimte biedt nu de Windpilot weg is (die hebben we voorlopig niet meer nodig). Slenteren langs het spierwitte strand met onze blote voeten door de branding. Een wandeling de berg op om nog een keer re genieten van het uitzicht op zee. Lachen met de locals terwijl we een ijskoud biertje drinken bij de foodtruck. En aan het einde van de dag op de boot genieten van de laatste zonsondergang met een sundowner, terwijl we kijken hoe de de maan ‘op zijn rug ligt’.

Terug naar Nederland, we moeten bekennen, dat wordt best moeilijk. Natuurlijk kijken we uit naar familie en vrienden. Maar man, man, man, wat gaan we dit simpele buitenleven met altijd mooi weer, in voornamelijk korte broek, hemdje & flipflops missen. Op de boot leven we in een soort van tijdloos. Zonder agenda, horloge, seizoenen en een werkweek worden we er niet elke keer aan herinnert dat de tijd door onze vingers glipt… Ons jaar bestond uit twee seizoenen: het zeil- en het hurricaneseizoen. Dagen hebben geen betekenis. Het is altijd zaterdag. Geen werk. Maar ook geen vrije dag, want er is altijd wel een klus. Onze dagelijkse uitdagingen zijn overzichtelijk. Blijven we liggen of gaan we verder? Waar moeten we inklaren? En waar kunnen we de bank of supermarkt vinden? Het weer bepaalde voor een groot gedeelte onze route en agenda. Niets moet. Sterker nog flexibiliteit is vereist op een zeilboot. Er zijn zoveel elementen die roet in het eten kunnen gooien. Als we te strak plannen, loopt het alleen maar uit op teleurstelling. We leefden naar ons motto “collect moments, not things” en gaven ons geld naast basisbehoeften vooral uit aan momenten. Natuurlijk hielp het enorm dat onze boot klein is en er gewoon geen spullen meer bijpassen 🙂

Maar was dat reizen alleen maar leuk? Neuh. Angst voor het onbekende, ziekte, diefstal en inbraak reizen altijd met ons mee. Als we naar de kant gaan en ons drijvende huisje achter laten, maken we ons altijd zorgen. Daar hangt ons hele hebben en houden, dobberend achter een anker. Tijdens ons bezoek aan land houden we onbewust altijd rekening met het weer. Kijken we regelmatig naar de lucht. Komt er meer wind, checken we hoe de boot er bij ligt. Komt er onverwachts slecht weer aan, vliegen we terug naar de boot en voor het donker zijn we meestal thuis. Daarnaast moeten we veel te vaak afscheid nemen. Van mensen, maar ook de omgeving. Zijn we net een beetje gewend, moeten we alweer weg. En dan die keuzes. Lang niet alles konden we zien. Soms lagen we nèt en moesten we meteen weer weg vanwege een goed weervenster. Maar dit alles weegt niet op tegen de vrijheid, het altijd buiten zijn en het simpele leven waar we zo van zijn gaan houden.

Aan de andere kant beseffen we ook dat we vijf machtig mooie jaren hebben gekregen. Die zijn toch maar mooi in the pocket! En zoals mijn schoonmoeder heel terecht zei “jullie zijn voor 50 jaar op vakantie geweest!” Dat nemen ze ons niet meer af. Toegegeven, we staan nog steeds niet te springen bij de gedachte aan de Hollandse zomers en groen IJsselmeerwater. En we zijn een beetje bang voor de ‘agenda’, die straks ons spontane leven in het nu ongemerkt naar de achtergrond doet verdwijnen. Maar er zijn ook een heleboel ‘eersten’ die in Nederland op ons staan te wachten. De eerste keer op bezoek bij familie & vrienden, fietsen, naar de bieb, haring happen, kroketten, stamppot rauwe andijvie met spekjes, een HEMA worst, oude kaas, onbeperkt internet, musea… Zou er wat veranderd zijn? Zijn wij veranderd? We worden nu toch wel nieuwsgierig. “Weet je wat, we gaan gewoon op ontdekking in eigen land” besluiten we, terwijl we nog een keer op ons achterplateau zitten, met onze voeten in het kristalheldere water …

St. Maarten drie jaar later, SXM

Cheers!

Bizar. Liggen we weer in de lagoon van St. Maarten. Deze keer rustig dobberend achter een mooring van de True Blue. We komen een beetje bij van ons rolavontuur in Statia, zeg maar. St. Maarten is een heerlijk rustpunt in onze reis. We liggen relaxed. De meeste winkels die we als cruisers nodig hebben liggen rond de lagoon en zijn met onze dinghy makkelijk bereikbaar. We kunnen bevoorraden met Europese èn betaalbare producten. En de klassieke Happy Hour bij Lagoonies met live band en biertjes voor een dollar tijdens Happy Hour willen we niet missen. Dat zijn nog eens prijzen. Hier kunnen we nog een leuke avondje hebben voor een tientje! Daarnaast is het een fantastische ontmoetingsplaats voor cruisers en ontmoeten we vele medelanders die we de afgelopen jaren tijdens onze zeilreis zijn tegen gekomen. Het voelt vertrouwd en we weten alles vlekkeloos te vinden. Zelfs als we ’s morgens de VHF aanzetten, worden we getrakteerd op de welbekende stem van Shrimpy’s met zijn “Anything to buy, sell or trade”. Hoe houdt hij het vol? Hij is zeker al tegen de 80 en elke ochtend is hij te horen op het radionetje. Chapeau voor Shrimpy’s, wat ons betreft.

Nog een keer bevoorraden

Mijn ouders zitten in een resort niet ver bij ons vandaan en samen sjeesen we het hele eiland over om te shoppen en inkopen te doen en natuurlijk mosselen te eten aan de Franse kant! Wij moeten nl. bunkeren. In de BVI’s komen vrienden op bezoek en gaan we twee weken cruisen tussen de vele eilandjes. Helaas is daar lang niet alles te krijgen en is het duur. Daarom laden we de boot nu alvast vol met proviand. En de nieuwe supermarkt SuperU aan de Franse kant is daarvoor dè ideale plek. Wijn, franse kaasjes, stokbroden, voorgebakken broodjes, muesli, yoghurt, etc. We stouwen de boot zo veel mogelijk vol. Pffff, toch weer druk, druk, druk, druk ….

Naar de BVI’s

En een week later is het al weer tijd om terug te zeilen naar het westen. Eindelijk de wind in de rug! Onze laatste nachttocht. Samen met Thea & Maarten van de Nostress zeilen we naar Gun Kreek op Virgin Gorda, BVI’s. Een tocht van 90 mijl. Een nachtje doorzeilen. Vrij relaxed met alleen een uitgeboomd voorzeil, om niet te snel (lees in het donker) aan te komen. Bij zonsopgang zien we Necker Island, het privé eiland van Richard Branson, de man achter Virgin. Als we er voor liggen blijkt het netwerk in tegenstelling tot 3 jaar geleden gesloten. Richard had waarschijnlijk toch iets te veel last van al die bootjesmensen die op zijn netwerk meeliften. Zou het door ons blog gekomen zijn? Op de Virgin Gorda Sound laten we ons anker vallen, klaren in en drinken als vanouds een Painkiller op Saba Rock. We are ready for the charter … ehhhh Blabber-Cruise!

Info voor zeilers

  • Inklaren is het goedkoopste aan de Franse kant bij de watersport winkel Island Water world (IWW), op een een PC’tje achter in de winkel, kosten 2 dollar.
  • De dinghy kun je goed kwijt aan het dock bij de Heineken bar, naast de brug
  • Bij de Gasking kun je voor een redelijke prijs je gasfles vullen (met de boot naar Budget Marine, rechts de weg volgen).
  • Aan de Franse kun je geweldig goed boodschappen doen bij de SuperU. IWW zet een paar keer per week een busje in naar deze winkel (ze melden het via het netje op de VHF ’s morgens).
  • ‘Boot’schappen doe je bij Budget Marine en Island Water World
  • En voor electriciteit, lampen en/of waterfilters ga je naar Eclectec (aan de lagoon, Nl kant, links van IWW)
  • Dollarbusjes kosten nog steeds een dollar, mits je ‘over the hill gaat’, dan betaal je twee dollar.

 

Een moeilijke beslissing op Statia, St. Eustatius

Gebroken worden we wakker. Al vier dagen liggen we flink te stuiteren op de ankerplaats. Niet alleen van links naar rechts, maar ook van voor naar achteren. De ankerketting schuurt heen en weer. Overdag zijn we praktisch niet aan boord en dat is maar goed ook, want het leven aan boord is lastig. Door een onverwachtse golf gaan we regelmatig onderuit als we door de boot lopen, als we koffie zetten vliegt het koffiefilter door de kajuit en aan boord klimmen is topsport. We moeten wachten op de juiste golf. Dan helt de boot over naar onze dinghy, het gangboord raakt bijna het water, snel klimmen we aan boord, pakken de verstaging beet en hellen in een beweging mee met de boot terwijl hij op de golf naar de andere kant beweegt. Daarna is de dinghy aan de beurt. Door de golven is hij niet te temmen en beweegt alle kanten op terwijl we hem snel omhoog takelen. Pfff we hebben het weer gered en zo gaat het al drie avonden achter elkaar.

Vanaf de kant ziet het weer er goed uit. Zonnetje, beetje wind en rustige zee. Maar het oog bedriegt. Eenmaal dichter bij de boot zien we hoe onze mast van links naar rechts swiept en worden we hard geconfronteerd met het echte probleem: de SWELL! Golfslag is er altijd wel in Statia, maar het is nu ondragelijk. Waardoor het veroorzaakt wordt snappen we niet helemaal, maar het heeft te maken met een swell uit het noorden die opbotst tegen een zuid-oosten wind. Wind tegen golven dus. Een slechte combi.

We hebben de afgelopen drie nachten bijna geen oog dicht gedaan. Elke morgen luisteren we om 6 uur vol verwachting naar weergoeroe Chris Parker. Wordt de swell minder? Gaat de wind draaien? Spreekt hij het verlossende woord? Helaas blijkt vanmorgen dat de swell nog even aanblijft. De wind wordt wèl minder, maar gaat helemaal naar het zuiden en dat betekent nog meer rollen op de golven en we komen met de boot aan lager wal te liggen. Dit in combinatie met al drie nachten slecht slapen is voor ons het teken om anker op te gaan. Een pijnlijke en moeilijke beslissing, want we zijn net aangekomen bij mijn ouders en hadden hier zo naar uitgekeken. Maar als we een ding hebben geleerd in de afgelopen vijf jaar zeilen is het wel dat we moeten luisteren naar het weer. Veiligheid van ons drijvende huis gaat boven alles. Om emotie in onze beslissing geen rol te laten spelen, stellen we ons zelf de vraag “wat zouden we gedaan hebben als mijn ouders hier niet woonden?” Tja eerlijk? Dan waren we na dag 1 al weg geweest. We nemen een rationele beslissing, daarom is het ook zo moeilijk uit te leggen.

Met lood in onze schoenen gaan we met het slechte nieuws naar mijn ouders. Zij zijn net als wij zwaar teleurgesteld. Vier dagen na drie jaar is veels te kort. Maar dit is het lot van reizen met een zeilboot. Het weer bepaald altijd ons schema en houdt geen rekening met familie bezoeken. Van alle vervelende beslissingen die we de afgelopen jaren hebben moeten nemen, was dit wel de moeilijkste. Helaas hebben we na vijf jaar moeder natuur nog steeds niet onder controle.

Aan de andere kant mogen we niet klagen. We hebben toch maar mooi vier hele dagen quality-time met mijn ouders in the pocket èn ze komen nog vier dagen naar St. Maarten. Waar we rustig aan een mooring van de ‘schattekes’ van de True Blue mogen liggen en minder bezorgd zijn om de boot als we op de kant zijn!

Uitklaren, USVI St. Thomas

We love Statia too!

Jaaaaaa, daar is ons weergaatje. Of beter gezegd, daar zijn de paar dagen met rustig weer en weinig wind. Dat is precies wat we nodig hebben om verder naar het oosten richting Statia te varen. Onze laatste etappe tegen de tradewinds in… Maar voor het zover is moeten we uitklaren. En dat kan alleen bij de watervliegtuigen aan de waterfront. Twee formulieren later staan we alweer buiten en zijn free to go. Eenmaal terug in de baai nemen we afscheid van Deborah & Keith van de Wright Away. Zij gaan van hier uit weer west (retour Bahama’s) en wij oost.

De volgende morgen vroeg halen we ons anker op en varen tussen de buien door naar buiten. Er staan korte knobbelige golven. We varen recht tegen de wind en golven in en lopen maar 4 knopen. We zijn zelfs een beetje misselijk. Tussen de USVI eilanden St. John en St. Croix hebben we nog steeds internet en meld ik mijn ouders met een “zet de koffie maar klaar” dat onze ETA (estimated time of arrival) rond het middaguur de volgende dag ligt. Het water is hier wat dieper en de golven worden langer, maar ze zijn nog steeds oncomfortabel knobbelig.

Nachtwacht

Tijdens de nachtwacht is het druk om ons heen. De cruiseschepen Serenade of the Seas en Rotterdam varen aan stuurboord zijde dezelfde kant op. Zij gaan alleen iets sneller en verdwijnen langzaam aan de horizon. Terwijl hun lichtjes wegebben, komt de maan op. Onze lichtbaken op een stikdonkere zee. We hotseklotse verder richting St. Eustatius. Met zonsopgang liggen we voor Saba en zien de eerste contouren van Statia! Yessss, we liggen op schema, nog maar 23 mijl te gaan en dan zijn we bij mijn ouders. Om 11 uur laten we ons anker vallen. We zijn een beetje gaar van de onrustige nacht en het gehobbel. Maar we zijn er! We hebben het gehaald. Onze laatste tocht tegen de wind in, pfffff. Mijn ouders staan al op de kant te zwaaien. Gauw lanceren we de dinghy en sjeesen naar de haven om ze ein-de-lijk na drie jaar weer in de armen te sluiten. Een bijzonder momentje.

Info voor zeilers: uitklaren in St. Thomas, USVI’s

  • Customs & Border Protection (CBP) is zeven dagen per week open van 8.00 AM – 4.30 PM
  • Gesloten tussen 12.00 PM tot 13.00 PM
  • Aan het uitklaren zijn geen kosten aan verbonden.
  • Op zondag betaal je een overtime fee, voor ons zou dat met 38ft neerkomen op 36$
  • Kom je vanuit Puerto Rico, dan hoef je je niet te melden.
  • Kom je vanuit de BVI’s dan moet je weer inklaren. Als er crew/gasten mee varen, moeten deze ook mee naar de CBP. Iedereen moet zich persoonlijk met paspoort melden. Ze hebben dan wel een VISA nodig of een ESTA (reistoestemming – Electronic System for Travel Authorisation) die niet ouder is dan 30 dagen!

Inklaren Statia

  • Kosten 35 dollar per week (te betalen bij de port authority)
  • Aan de douane zijn geen kosten verbonden, zij controleren wel of je de haven fee voldaan hebt, voor je vertrekt.

Zen in Brewers Bay, St. Thomas USVI

“Come by me my lord, come by me”. Al peddelend passeren we een groepje van 5 mensen. Ze staan in een cirkel, houden elkaar vast en zingen dit liedje terrwijl ze rondjes draaien. Elke morgen komen ze met zonsopgang (rond 5.30 uur) naar het strandje voor een verfirssende ochtendduik met gezang. Wat een bijzondere manier om je dag op te starten. Wij zingen dan geen liedje, maar zijn ook vroeg op en peddelen met onze dinghy naar de kant om water te halen.

Bij de kapper

Brewers Bay

We liggen in Brewers Bay en ik moet zeggen het is voor ons een ‘Sailors Paradise’. De baai geeft goede bescherming tegen harde winden. Voor de deur ligt een prachtig wit strand met gratis drinkwater & douches en een vuilcontainer voor onze afval. Het (snorkel)water is helder. Er zwemmen dolfijnen en schildpadden naast onze boot. En als we boodschappen willen doen of iets ander nodig hebben, zitten we voor 1 dollar in het centrum. De safari (taxi) stopt zelfs voor de deur! O ja en we kunnen vanaf de boot ook vliegtuigspotten. We kijken uit op de landingsbaan van het vliegveld. Waar we overigens totaal geen last van hebben (qua geluid).

Inklaren in St Thomas

Maar om er he-le-maal van te kunnen genieten moeten we ons eerst nog aanmelden bij de Custom & Border Patrol (CBP). Door de harde wind is het er niet eerder van gekomen. En dat voelt niet goed. Bij alle dinghy landingsplaatsten hangen waarschuwende borden met daarop de tekst dat we ons METEEN moeten melden, anders hangt er een boete van 10.000 $ boven ons hoofd. Volgens medezeilers hoeven we niet inklaren. Van anderen horen we dat het juist wel moet… We twijfelen… Wel/niet inklaren? We blijven nog even in St. Thomas liggen en voelen ons niet helemaal senang, dus besluiten tòch in te klaren. We bellen het telefoonnummer van het bord… Geen antwoord, niet eens een antwoordapparaat. We proberen een ander nummer… Ook geen antwoord. We proberen het nog een paar keer, maar niemand die opneemt. Dan maar ‘naar de berg toe’. We pakken een safari (taxi) naar het centrum en stappen bij de watervliegtuigen uit, waar ook de douane & immigratie zit. “Where do you come from” is de eerste vraag die op ons wordt afgevuurd door de beamte achter het loket. “Culebra, Puerto Rico” antwoorden wij. “Have a nice day” roept ie direct terug, terwijl hij het deurtje wil sluiten. Hoooo, wacht even. Hoe werkt dit dan? Nou jullie zijn in Amerika. Puerto Rico is ook Amerika, dus we hoeven niet in te klaren of ons te melden (wat overigens wel overal moest in Amerika èn Puerto Rico, maar dat ter zijde). In St. Thomas geloven ze het wel als je uit Puerto Rico komt. We moeten ons alleen wel uitklaren als we verder gaan. Ennnnn komen we van de andere kant, dus van de BVI naar de USVI, dan moeten we inklaren. Ok, handig om te weten. De tocht was voor niks, maar het voelt wel lekkerder zo!

That’s some wining!

Relaxen op het strand

En als we dan toch in een lekkere baai liggen, kunnen we net zo goed een beetje ‘vakantie’ houden en lekker aan het strand gaan liggen in deze oase van rust… We nemen een koelbox met eten & drinken mee en pruttelen naar het uitnodigende witte strand. Als we ons nèt hebben geïnstalleerd komt partyboot Virgin Breeze vol locals achteruit aanvaren. Uit de speakers knalt knoertharde ritmische socca muziek. Ze brengen een vooranker uit en een tweede anker naar de kant, pal voor ons op het strand. Zijn we net een beetje gewend aan lawaaiboot 1, komt er nog een partyboot aan, deze keer de Cruzan Breeze. Aan boord zitten heel wat testosteron mannetjes en winende (spreek uit wijnende) dames die voor de mannen staan te schudden met de billen. Ze ankeren pal naast de andere partyboot. De muziek van beide boten speelt om het hardst, de dames hangen ritmisch over de reling en dagen elkaar al billenschuddend uit. De mannen nemen plaats achter de dames voor nog meer ritmische niet nader te omschrijven bewegingen… Ok, de rust is weg, maar dit is toch wel gratis vermakelijk entertainment. We nemen nog een biertje, terwijl we onze ogen uitkijken.